Τα καλύτερα ισπανικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα
Οι κορυφαίοι 3 σύμφωνα με 725 ψήφους από άτομα: Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε · Τίποτα · Η κυψέλη. (Ενημερώθηκε 7 Ιαν 2026.)
Μυθιστορήματα Ισπανών συγγραφέων που εκδόθηκαν μεταξύ 1900 και 2000 και εμφανίζονται στη λίστα του El Mundo με τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στα ισπανικά του 20ού αιώνα (κριτικές και 20.000 αναγνώστες) και σε επόμενους κανόνες.
Αυτόματη μετάφραση (πρωτότυπο στο Español). Δείτε το πρωτότυπο
Κορυφαία 20
-
1
Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε
Camilo José Cela, 1942. Οι αναμνήσεις ενός ανθρώπου που καταδικάστηκε σε θάνατο. εγκαινίασε την τρομερή.
-
2
Τίποτα
Carmen Laforet, 1945. Ο Andrea φτάνει στη μεταπολεμική Βαρκελώνη. πρώτο Βραβείο Ναδάλ, που γράφτηκε σε ηλικία 23 ετών.
-
3
Η κυψέλη
Camilo José Cela, 1951. Περισσότεροι από 300 χαρακτήρες στη Μαδρίτη το 1943. πρωτοδημοσιεύτηκε στο Μπουένος Άιρες με λογοκρισία.
-
4
Ώρα ησυχίας
Luis Martín-Santos, 1962. Ένας νεαρός ερευνητής στη Μαδρίτη της δεκαετίας του '40. Ανανέωσε το ισπανικό μυθιστόρημα.
-
5
Πέντε ώρες με τον Μάριο
Miguel Delibes, 1966. Η Carmen παρακολουθεί τον νεκρό σύζυγό της και τον κατηγορεί για μια ολόκληρη ζωή.
-
6
Η Τζάραμα
Rafael Sánchez Ferlosio, 1955. Κυριακάτικη εκδρομή δίπλα στο ποτάμι. Βραβείο Ναδάλ.
-
7
Οι άγιοι αθώοι
Miguel Delibes, 1981. Ο Azarias, ο όμορφος χαρταετός και οι κύριοι μιας αγροικίας της Εξτρεμαδουράν.
-
8
Η αλήθεια για την υπόθεση Savolta
Eduardo Mendoza, 1975. Ίντριγκα στη Βαρκελώνη από το 1917-1919. άνοιξε το μυθιστόρημα της Μετάβασης.
-
9
Ρέκβιεμ για έναν Ισπανό αγρότη
Ramón J. Sender, 1953. Ένας ιερέας θυμάται τον νεαρό Paco, που πυροβολήθηκε στον Εμφύλιο Πόλεμο.
-
10
Σημαίες τυράννων
Ramón del Valle-Inclán, 1926. Σπήλαιο Αμερικανού δικτάτορα. πρόδρομος του μυθιστορήματος του δικτάτορα.
-
11
Ομίχλη
Miguel de Unamuno, 1914. Το «nivola» στο οποίο ο Augusto Pérez πηγαίνει να μαλώσει με τον δικό του συγγραφέα.
-
12
Η κίτρινη βροχή
Julio Llamazares, 1988. Ο τελευταίος κάτοικος μιας εγκαταλελειμμένης πόλης στα Αραγονικά Πυρηναία.
-
13
Η πόλη των θαυμάτων
Eduardo Mendoza, 1986. Ο Onofre Bouvila ευημερεί στη Βαρκελώνη των δύο καθολικών εκθέσεων.
-
14
Το μονοπάτι
Miguel Delibes, 1950. Daniel el Ochuelo, το τελευταίο βράδυ πριν φύγει από την κοιλάδα του.
-
15
Παιχνίδια Ύστερης Ηλικίας
Luis Landero, 1989. Ένας υπάλληλος γραφείου εφευρίσκει τη ζωή ενός ποιητή μέσω τηλεφώνου. Εθνικό Βραβείο Αφήγησης.
-
16
Το δέντρο της επιστήμης
Pío Baroja, 1911. Andrés Hurtado, φοιτητής ιατρικής, και η απαισιοδοξία του '98.
-
17
Beatus Ille
Antonio Muñoz Molina, 1986. Ένας μαθητής ερευνά έναν ποιητή που πέθανε στον πόλεμο στο φανταστικό Mágina.
-
18
Το πίσω δωμάτιο
Carmen Martín Gaite, 1978. Ένας συγγραφέας και ένας νυχτερινός επισκέπτης. Εθνικό Βραβείο Αφήγησης.
-
19
Η κατασκευή ενός επαναστάτη
Arturo Barea, 1941-1944. Αυτοβιογραφική τριλογία από τη Μαδρίτη στο Μαρόκο και τον Εμφύλιο Πόλεμο.
-
20
Καρδιά τόσο λευκή
Javier Marías, 1992. Ένας διερμηνέας και ένα οικογενειακό μυστικό από μια φράση του Μάκβεθ.
Υποψήφιοι
Δεν μπαίνουν στην κορυφή 20… ακόμα. Ψηφίστε τους για να τα ανεβάσουν.
-
21
Σημάδια ταυτότητας
Juan Goytisolo, 1966. Ένας εξόριστος φωτογράφος επιστρέφει στη Βαρκελώνη. απαγορεύεται στην Ισπανία.
-
22
Τελευταία απογεύματα με την Τερέζα
Μυθιστόρημα του Juan Marsé (1966) για τον Pijoaparte και μια νεαρή γυναίκα από την αστική τάξη της Βαρκελώνης. Σύντομο Βραβείο Βιβλιοθήκης.
Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.
Λείπει κάτι;
Σχόλια (12)
Releí Nada este verano, Carmen Laforet sigue siendo enorme.
La lluvia amarilla de Llamazares es pura poesía.
Los santos inocentes me la mandaron en el instituto y me dejó tocada. La película también.
Cinco horas con Mario la vi en teatro con Lola Herrera, impresionante.
Corazón tan blanco es la mejor de Marías, ese arranque...
Tiempo de silencio cambió la novela española, Martín-Santos murió muy joven.
Nada de Carmen Laforet primera, ¡qué alegría! Premio Nadal con 23 años.
Esta lista parece el temario de bachillerato jajaja
Es que son las mejores, por algo están en el temario 😉
La familia de Pascual Duarte y La colmena, Cela tenía mal carácter pero escribía como nadie.
Niebla de Unamuno sigue siendo modernísima, el personaje que va a hablar con el autor.
Falta Últimas tardes con Teresa de Marsé.