# Οι πιο απομνημονευμένοι στίχοι του Miguel Hernández (με το ποίημά του)

«Σύντροφος της ψυχής, σύντροφος», «Στο λίκνο της πείνας ήταν το παιδί μου» και «Οι άνεμοι της πόλης με παρασύρουν»: οι στίχοι του Miguel Hernández που απαγγέλλονται περισσότερο, από την Ελεγεία στον Ramón Sijé και τον κεραυνό που δεν σταματά στα Νανουρίσματα του κρεμμυδιού γραμμένο στη φυλακή, ο καθένας με το ποίημά του.

- 34 ψήφοι · 13 στοιχεία
- 21 Νοε 2020 · camila sepúlveda
- https://even.best/el/l/5149/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%87%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-miguel-hernandez-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85

## Κορυφαία 13

1. **Ότι πρέπει να μιλήσουμε για πολλά πράγματα, / αδελφή ψυχή, σύντροφος.** (3 · ▲3 ▼0) — «Ελεγεία για τον Ramón Sijé», στο The Ray That Doesn't Cease (1936).
2. **Άνεμοι από την πόλη με κουβαλούν, / άνεμοι από την πόλη με σέρνουν.** (2 · ▲3 ▼1) — «Winds of the town me κουβαλάνε», στο Wind of the town (1937).
3. **Για την ελευθερία αιμορραγώ, παλεύω, ζω.** (2 · ▲3 ▼1) — «Ο πληγωμένος», στο The man stalks (1939).
4. **Πηγαίνω από την καρδιά μου στις υποθέσεις μου.** (2 · ▲3 ▼1) — «Ελεγεία για τον Ramón Sijé», στο The Ray That Doesn't Cease (1936).
5. **Θα επιστρέψεις στον κήπο μου και στη συκιά μου: / κατά μήκος της ψηλής σκαλωσιάς των λουλουδιών / η ψυχή της κυψέλης σου θα πουλί.** (1 · ▲2 ▼1) — «Ελεγεία για τον Ramón Sijé», στο The Ray That Doesn't Cease (1936).
6. **Στο λίκνο της πείνας / το παιδί μου ήταν. / Με αίμα κρεμμυδιού / θήλασε.** (1 · ▲2 ▼1) — «Κρεμμύδια νανουρίσματα» (1939), γραμμένο στη φυλακή.
7. **Έφτασε με τρεις πληγές: / αυτή της αγάπης / αυτή του θανάτου / αυτή της ζωής.** (1 · ▲2 ▼1) — «Έφτασε με τρεις πληγές», στο Songbook και μπαλάντες απουσιών (1938-1941).
8. **Είμαι ψηλός από το να κοιτάω τους φοίνικες, / αγενής από τη ζωή με τα βουνά...** (1 · ▲2 ▼1) — «Σφύριγμα επιβεβαίωσης στο χωριό», στο Η αστραπή που δεν σταματά (1936).
9. **Βαμμένο, όχι άδειο: / το σπίτι μου είναι βαμμένο / το χρώμα των μεγάλων / παθών και συμφορών.** (1 · ▲1 ▼0) — «Τελευταίο τραγούδι», στο The Man Stalks (1939).
10. **Πολλά ποτά είναι ζωή / και ένα μόνο ποτό είναι θάνατος.** (1 · ▲1 ▼0) — «Καθισμένοι στους νεκρούς», στο Viento del pueblo (1937).
11. **Θλιβεροί πόλεμοι / αν η παρέα δεν είναι αγάπη.** (0 · ▲1 ▼1) — «Θλιμμένοι πόλεμοι», στο Songbook και μπαλάντες απουσιών (1938-1941).
12. **Σκοτεινό από τη θλίψη, σχεδόν σκοτεινό, / γιατί η θλίψη μουντζουρώνει όταν εκρήγνυται, / όπου δεν είμαι, δεν υπάρχει άνθρωπος πιο θλιμμένος από κανέναν.** (0 · ▲1 ▼1) — «Σκιά με θλίψη, σχεδόν σκοτεινή», στο Η ακτίνα που δεν παύει (1936).
13. **Γέλα τόσο πολύ / που στην ψυχή μου όταν σε ακούω / γεμίζει τον χώρο.** (-1 · ▲0 ▼1) — «Κρεμμύδια νανουρίσματα» (1939), γραμμένο στη φυλακή.

Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.