# Οι πιο διάσημοι στίχοι του Eugenio Montale (με ποίηση)

«Έχω συναντήσει συχνά τον πόνο της ζωής», «Μόνο σήμερα μπορούμε να σου πούμε: τι δεν είμαστε, τι δεν θέλουμε» και «Κατέβηκα, δίνοντάς σου το χέρι μου, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο σκαλοπάτια»: οι στίχοι του Eugenio Montale που θυμούνται όλοι, από την Ossi di seppia μέχρι τη Satura, με την ποίηση από την οποία προέρχονται.

- 26 ψήφοι · 12 στοιχεία
- 20 Ιουν 2024 · episodio_sardegna
- https://even.best/el/l/5156/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%87%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-eugenio-montale-%CE%BC%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%83%CE%B7

## Κορυφαία 12

1. **Ακούστε με, ο ποιητής βραβευθέντες / κινούνται μόνο ανάμεσα σε φυτά / με ελάχιστα χρησιμοποιημένα ονόματα.** (4 · ▲4 ▼0) — «Λεμόνια», κόκαλα σουπιάς (1925).
2. **Συχνά έχω συναντήσει τον πόνο της ζωής: / ήταν το πνιγμένο γάργαρο ρυάκι, / ήταν το κουλούρι του ξεραμένου / φύλλου, ήταν το πεσμένο άλογο.** (3 · ▲3 ▼0) — «Συχνά έχω συναντήσει τον πόνο της ζωής», Σουπιά κόκκαλα (1925).
3. **Αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να σας πούμε σήμερα / τι δεν είμαστε, τι δεν θέλουμε.** (3 · ▲3 ▼0) — «Μην μας ζητάς να μιλήσουμε», κόκαλα σουπιάς (1925).
4. **Οι συμπτώσεις, οι επιφυλάξεις, / οι παγίδες, οι περιφρονήσεις όσων πιστεύουν / ότι η πραγματικότητα είναι αυτό που βλέπει κανείς.** (2 · ▲2 ▼0) — «Κατέβηκα δίνοντάς σου το χέρι μου», Satura (1971).
5. **Ίσως ένα πρωί, περπατώντας μέσα από τον γυάλινο, άνυδρο αέρα, γυρίζοντας, θα δω να γίνεται το θαύμα: / το τίποτα πίσω μου, το κενό πίσω / εμένα.** (2 · ▲2 ▼0) — «Ίσως ένα πρωί πηγαίνοντας», Κοκκαλάκια σουπιάς (1925).
6. **Η ιδιοφυΐα αφήνει μερικά ίχνη από το πόδι του / σαν τον λαγό στο χιόνι.** (2 · ▲2 ▼0) — «The genius», Satura (1971).
7. **Είμαι εδώ γιατί έγραψα ποίηση, ένα απολύτως άχρηστο προϊόν, αλλά σχεδόν ποτέ επιβλαβές.** (2 · ▲2 ▼0) — Ομιλία για το Νόμπελ (1975).
8. **Κατέβηκα, δίνοντάς σου το χέρι μου, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο σκαλοπάτια / και τώρα που δεν είσαι εκεί υπάρχει κενό σε κάθε βήμα.** (1 · ▲2 ▼1) — «Κατέβηκα δίνοντάς σου το χέρι μου», Satura (1971).
9. **Ευτυχία επιτεύχθηκε, περπατάμε / για εσάς στην αιχμή.** (1 · ▲1 ▼0) — «Η ευτυχία επιτεύχθηκε», κόκαλα σουπιάς (1925).
10. **Ο πιο αληθινός λόγος ανήκει σε αυτούς που σιωπούν.** (1 · ▲1 ▼0) — «Ξέρω την ώρα», κόκαλα σουπιάς (1925).
11. **Ένα απροσδόκητο γεγονός / είναι η μόνη ελπίδα.** (0 · ▲1 ▼1) — «Πριν το ταξίδι», Satura (1971).
12. **Χρειάζονται πάρα πολλές ζωές για να γίνει ένα.** (-1 · ▲0 ▼1) — «Το καλοκαίρι», Οι περιστάσεις (1939).

Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.