جوایز نوبل شیمی دهه 90
3 نفر برتر بر اساس ۱۹۰ رای از افراد: الیاس جیمز کوری · ریچارد آرنست · رابرت کرل. (به روز شده ۱۵ شهریور ۱۴۰۱.)
همه برندگان جایزه نوبل شیمی بین سال‌های 1990 تا 1999، با انگیزه رسمی بنیاد نوبل. به نظر شما کدام کشف مهم ترین است؟
ترجمه خودکار (اصلی در Español). اصل را ببینید
18 برتر
-
1
الیاس جیمز کوری
1990. برای توسعه نظریه و روش شناسی سنتز آلی.
-
2
ریچارد آرنست
1991. برای کمک هایش به توسعه روش طیف سنجی تشدید مغناطیسی هسته ای با وضوح بالا.
-
3
رابرت کرل
1996. برای کشف فولرن.
-
4
رودلف آ. مارکوس
1992. برای کمک هایش به نظریه واکنش های انتقال الکترون در سیستم های شیمیایی.
-
5
جورج اندرو اولاه
1994. برای سهم او در شیمی کربوکاتیون.
-
6
کاری مولیس
1993. برای کمک هایش به توسعه روش های شیمیایی مبتنی بر DNA [...] برای اختراع روش واکنش زنجیره ای پلیمراز.
-
7
ماریو جی. مولینا
1995. برای کار او در شیمی اتمسفر، به ویژه با توجه به تشکیل و فروپاشی ازن.
-
8
مایکل اسمیت
1993. برای کمک هایش در توسعه روش های شیمیایی مبتنی بر DNA [...] برای مشارکت های اساسی او در ایجاد جهش زایی مستقیم بر اساس الیگونوکلئوتیدها و برای توسعه مطالعات پروتئینی.
-
9
فرانک شروود رولند
1995. برای کار او در شیمی اتمسفر، به ویژه با توجه به تشکیل و فروپاشی ازن.
-
10
هارولد کروتو
1996. برای کشف فولرن.
-
11
والتر کوهن
1998. برای توسعه نظریه تابعی چگالی.
-
12
پل جی. کراتزن
1995. برای کار او در شیمی اتمسفر، به ویژه با توجه به تشکیل و فروپاشی ازن.
-
13
جان ای واکر
1997. برای روشن شدن مکانیسم آنزیمی زیربنای سنتز آدنوزین تری فسفات (ATP).
-
14
Jens C. Skou
1997. برای اولین کشف آنزیم انتقال یون، Na+، K+ -ATPase.
-
15
پل دی بویر
1997. برای روشن شدن مکانیسم آنزیمی زیربنای سنتز آدنوزین تری فسفات (ATP).
-
16
ریچارد اسمالی
1996. برای کشف فولرن.
-
17
احمد زویل
1999. برای مطالعات خود در مورد حالات گذار واکنش های شیمیایی، با استفاده از طیف سنجی فمتوثانیه.
-
18
جان پوپل
1998. برای توسعه روشهای محاسباتی در شیمی کوانتومی.
این رتبه بندی چگونه است؟ با رای مردم: هر ▲ یک امتیاز اضافه می کند و هر ▼ یک امتیاز را حذف می کند. هر کسی می‌تواند رای دهد و آنچه را که کم است اضافه کند.
چیزی کم است؟
نظرات (۷)
Olah y los carbocationes.
Corey y la retrosíntesis, la base de la química orgánica moderna.
Crutzen, Molina y Rowland salvaron la capa de ozono.
Kary Mullis y la PCR, que luego conocimos todos en la pandemia.
Mario Molina, primer mexicano con Nobel de Química, por la capa de ozono.
Ernst y la resonancia magnética nuclear.
Kroto, Curl y Smalley, el fullereno, ¡una pelota de fútbol de carbono!