# به یاد ماندنی ترین ابیات میگل هرناندز (با شعر او)

«همنشین روح، همنشین»، «در گهواره گرسنگی فرزندم بود» و «بادهای شهر مرا می برد»: ابیاتی از میگل هرناندز که بیشتر خوانده می شود، از مرثیه تا رامون سیژه و صاعقه ای که قطع نمی شود تا لالایی های پیاز که در زندان نوشته شده است، هر کدام با شعرش.

- 34 رأی · 13 مورد
- ۱ آذر ۱۳۹۹ · camila sepúlveda
- https://even.best/fa/l/5149/%D8%A8%D9%87-%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%D9%85%DB%8C%DA%AF%D9%84-%D9%87%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B2-%D8%A8%D8%A7-%D8%B4%D8%B9%D8%B1-%D8%A7%D9%88

## 13 برتر

1. **که ما باید در مورد خیلی چیزها صحبت کنیم، / رفیق روح، رفیق.** (3 · ▲3 ▼0) — "مرثیه برای رامون سیژه"، در پرتوی که متوقف نمی شود (1936).
2. **بادهای شهر مرا می برد / بادهای شهر مرا می کشاند.** (2 · ▲3 ▼1) — "بادهای شهر مرا می برد" در باد شهر (1937).
3. **برای آزادی خونریزی می کنم، می جنگم، زندگی می کنم.** (2 · ▲3 ▼1) — "مجروح"، در مرد ساقه (1939).
4. **من از دل به امورم می روم.** (2 · ▲3 ▼1) — "مرثیه برای رامون سیژه"، در پرتوی که متوقف نمی شود (1936).
5. **به باغ و درخت انجیر من برمی گردی: / در کنار داربست بلند گل / جان کندوی تو پرنده خواهد شد.** (1 · ▲2 ▼1) — "مرثیه برای رامون سیژه"، در پرتوی که متوقف نمی شود (1936).
6. **در گهواره گرسنگی / فرزندم بود. / با خون پیاز / شیر داد.** (1 · ▲2 ▼1) — "لالایی های پیاز" (1939)، نوشته شده در زندان.
7. **او با سه زخم رسید: / آن عشق / / آن مرگ / / زخم زندگی.** (1 · ▲2 ▼1) — "او با سه زخم وارد شد"، در کتاب ترانه و تصنیف غیبت ها (1938-1941).
8. **من از نگاه کردن به درختان خرما قد بلندم، از زندگی با کوهستان بی ادبم...** (1 · ▲2 ▼1) — "سوت تایید در روستا"، در رعد و برق که متوقف نمی شود (1936).
9. **رنگ شده نه خالی: / خانه من رنگ آمیزی شده / رنگ بزرگ / شور و بدبختی.** (1 · ▲1 ▼0) — "آخرین آهنگ"، در The Man Stalks (1939).
10. **چند نوشیدنی زندگی است / و یک نوشیدنی مرگ است.** (1 · ▲1 ▼0) — "نشستن بر مردگان"، در Viento del pueblo (1937).
11. **جنگ های غم انگیز / اگر شرکت عشق نیست.** (0 · ▲1 ▼1) — "جنگ های غم انگیز" در کتاب ترانه و تصنیف غیبت ها (1938-1941).
12. **تاریکی از غم، تقریباً تاریک، / چون غم وقتی منفجر می شود، لکه می زند، / جایی که من نیستم، هیچ مردی غمگین تر از همه نیست.** (0 · ▲1 ▼1) — "سایه با اندوه، تقریبا تاریک"، در پرتوی که متوقف نمی شود (1936).
13. **آنقدر بخند / که در جانم با شنیدن تو / فضا را پر کند.** (-1 · ▲0 ▼1) — "لالایی های پیاز" (1939)، نوشته شده در زندان.

این رتبه بندی چگونه است؟ با رای مردم: هر ▲ یک امتیاز اضافه می کند و هر ▼ یک امتیاز را حذف می کند. هر کسی می‌تواند رای دهد و آنچه را که کم است اضافه کند.