Premios Nobel de Química dos anos 90
Os 3 primeiros segundo os 190 votos das persoas: Elias James Corey · Richard R. Ernst · Robert Curl. (Actualizado 6 de set. de 2022.)
Todos os gañadores do Premio Nobel de Química entre 1990 e 1999, co ano e motivación oficial da Fundación Nobel. Que descubrimento cres que é o máis importante?
Traducido automaticamente (orixinal en Español). Ver o orixinal
18 principais
-
1
Elias James Corey
1990. Polo seu desenvolvemento da teoría e metodoloxía da síntese orgánica.
-
2
Richard R. Ernst
1991. Polas súas contribucións ao desenvolvemento da metodoloxía de espectrometría de resonancia magnética nuclear de alta resolución.
-
3
Robert Curl
1996. Polo descubrimento dos fullerenos.
-
4
Rodolfo A. Marcus
1992. Polas súas contribucións á teoría das reaccións de transferencia de electróns en sistemas químicos.
-
5
George Andrew Olah
1994. Pola súa contribución á química dos carbocatións.
-
6
Kary Mullis
1993. Polas súas contribucións ao desenvolvemento de métodos químicos baseados no ADN [...] pola súa invención do método da reacción en cadea da polimerase.
-
7
Mario J. Molina
1995. Polo seu traballo na química da atmosfera, particularmente no que se refire á formación e desintegración do ozono.
-
8
Michael Smith
1993. Polas súas contribucións no desenvolvemento de métodos químicos baseados no ADN [...] polas súas achegas fundamentais no establecemento da mutaxénese directa baseada en oligonucleótidos e polo seu desenvolvemento de estudos de proteínas.
-
9
Frank Sherwood Rowland
1995. Polo seu traballo na química da atmosfera, particularmente no que se refire á formación e desintegración do ozono.
-
10
Harold Kroto
1996. Polo descubrimento dos fullerenos.
-
11
Walter Kohn
1998. Polo seu desenvolvemento da teoría funcional da densidade.
-
12
Paul J. Crutzen
1995. Polo seu traballo na química da atmosfera, particularmente no que se refire á formación e desintegración do ozono.
-
13
Xoán E. Walker
1997. Para a elucidación do mecanismo enzimático subxacente á síntese do trifosfato de adenosina (ATP).
-
14
Jens C. Skou
1997. Para o primeiro descubrimento dun encima de transporte iónico, Na+, K+ -ATPase.
-
15
Paul D. Boyer
1997. Para a elucidación do mecanismo enzimático subxacente á síntese do trifosfato de adenosina (ATP).
-
16
Richard Smalley
1996. Polo descubrimento dos fullerenos.
-
17
Ahmed Zewail
1999. Para os seus estudos dos estados de transición das reaccións químicas, utilizando a espectroscopia de femtosegundos.
-
18
John Pople
1998. Polo seu desenvolvemento de métodos computacionais en química cuántica.
Como se ordena esta clasificación? Polos votos da xente: cada ▲ suma un punto e cada ▼ quita un. Calquera pode votar e engadir o que falta.
Falta algo?
Comentarios (7)
Olah y los carbocationes.
Corey y la retrosíntesis, la base de la química orgánica moderna.
Crutzen, Molina y Rowland salvaron la capa de ozono.
Kary Mullis y la PCR, que luego conocimos todos en la pandemia.
Mario Molina, primer mexicano con Nobel de Química, por la capa de ozono.
Ernst y la resonancia magnética nuclear.
Kroto, Curl y Smalley, el fullereno, ¡una pelota de fútbol de carbono!