Najlepsze argentyńskie albumy rockowe
Top 3 według 7 głosów od osób: Era głupoty — Podzieleni · Rower — Serú Girán · Ryba 2 — Wściekła ryba. (Zaktualizowano 29 mar 2026.)
10 najlepszych ze 100 najlepszych krajowych albumów rockowych magazynu Rolling Stone Argentina, z Artaudem na pierwszym miejscu i niezbędnymi klasykami, które uzupełniają listę.
Przetłumaczone automatycznie (oryginał w Español). Zobacz oryginał
Najlepsze 25
-
1
Era głupoty — Podzieleni
1993. Ricardo Mollo i Diego Arnedo ze swoją wersją „El arriero” i „Qué ves”.
-
2
Rower — Serú Girán
1980. „Alicja w wiejskiej piosence” i „Rozbroić i krwawić”.
-
3
Ryba 2 — Wściekła ryba
1973. Podwójny album hard rocka i psychodelii.
-
4
Przejście z łóżka do salonu — Charly García
1982. Jego pierwszy solowy album z „No Bombardeen Buenos Aires”.
-
5
Łyk! — Patricio Rey i jego rundy z ricottą
1985. Debiut Redondos, publikacja własna.
-
6
Artaud – Szalona Ryba
1973. Właściwie solowy album Luisa Alberto Spinetty; numer jeden na liście Rolling Stone Argentina.
-
7
Nowoczesne kliknięcia — Charly García
1983. Nagrano w Nowym Jorku, utwory „We kontynuuj uderzanie poniżej” i „The Dinozaury”.
-
8
Oktubre — Patricio Rey i jego Redonditos de Ricota
1986. El Indio Solari i Skay Beilinson z utworami „Ji hee hee” i „Fuegos de Octubre”.
-
9
Podzieleni przez szczęście – Sumo
1985. Oficjalny debiut Luca Prodana filmem „Głupia blondynka”.
-
10
Trzydzieści minut życia — Moris
1970. Mauricio Birabent i „El Oso”, jeden z filarów hiszpańskiego rocka.
-
11
Piosenka o zwierzętach — Soda Stereo
1990. „Lekka muzyka”, „Herbata dla trzech” i najbardziej rockowe brzmienie tria.
-
12
Wysoki brud — Andrés Calamaro
1997. Nagrano w Nowym Jorku z "Flaca" i "Loco"; jeden z najlepiej sprzedających się argentyńskich albumów rockowych.
-
13
Tłuszcz stolic — Serú Girán
1979. Charly García i David Lebón przeciwko frywolności mediów w czasach dyktatury.
-
14
Wyznania zimowe — Sui Generis
1973. Charly García i Nito Mestre, „Scratch the Stones” i „Kiedy zaczynam być sam”.
-
15
Życie – Sui Generis
1972. Debiut duetu utworem „Pieśń na moją śmierć”.
-
16
Kamikadze – Luis Alberto Spinetta
1982. Jeden z jego najbardziej intymnych albumów, z „Barro być może”.
-
17
Krwawiąca Brzoskwinia — Niewidzialna
1975. Spinetta w najbardziej postępowym stadium.
-
18
Znaki — Soda Stereo
1986. „American Blind” i kontynentalny skok grupy.
-
19
Baión dla idiotycznego oka – Patricio Rey i jego Redonditos de Ricota
1988. „Pokonani zwycięzcy” i „Cały kij”.
-
20
Puff – Gustavo Cerati
1999. Elektronika, orkiestra i „Most”.
-
21
Miasto biednych serc — Fito Páez
1987. Napisane po morderstwie babci, ciotki i gospodyni w 1986; Najciemniejszy album Fito.
-
22
Miłość za miłością — Fito Páez
1992. Najlepiej sprzedający się album w historii argentyńskiego rocka.
-
23
Przybycie małp – Sumo
1986. „Mañana en el Abasto” i „Stare octy”.
-
24
Manal – Manal
1970. Blues rock z Buenos Aires autorstwa Javiera Martíneza, Claudio Gabisa i Alejandro Mediny.
-
25
Migdał – Migdał
1969. Spinetta w wieku 19 lat, „Dziewczyna (papierowe oczy)” i klaun na okładce.
Jak uporządkowany jest ten ranking? Według głosów obywateli: każde ▲ dodaje punkt, a każde ▼ odejmuje jeden. Każdy może oddać głos i dodać to, czego mu brakuje.
Czy czegoś brakuje?
Komentarze (2)
Artaud primero, como en la lista de Rolling Stone Argentina. Spinetta es Dios.
Oktubre de los Redondos tan arriba, ¡bien ahí!