# Najlepsze kinowe adaptacje Simenona i Maigreta

Jean Gabin jako Maigret, Renoir i La Nuit du carrefour, Le Chat avec Signoret, L'Horloger de Saint-Paul: filmy na podstawie Simenona, pisarza najczęściej adaptowanego przez kino francuskie, zachowane przez Ciné-club de Caen i Mon cinéma à moi.

- 0 głosów · 13 elementów
- 5 cze 2026 · episode94
- https://even.best/pl/l/4360/najlepsze-kinowe-adaptacje-simenona-i-maigreta

## Najlepsze 13

1. **Maigret zastawia pułapkę (1958)** (0 · ▲0 ▼0) — Jeana Delannoya. Jean Gabin jako Maigret stawiający czoła seryjnemu mordercy w Paryżu.
2. **Noc na rozdrożu (1932)** (0 · ▲0 ▼0) — Jeana Renoira. Pierre Renoir jako Maigret, atmosfera Simenona na ekranie.
3. **Maigret i afera Saint-Fiacre (1959)** (0 · ▲0 ▼0) — Jeana Delannoya. Gabin wraca do wioski swojego dzieciństwa.
4. **W razie nieszczęścia (1958)** (0 · ▲0 ▼0) — Claude Autant-Lara. Gabin, prawnik Brigitte Bardot i Edwige Feuillère.
5. **Kot (1971)** (0 · ▲0 ▼0) — Pierre’a Granier-Deferre’a. Gabin i Simone Signoret, para, która już ze sobą nie rozmawia.
6. **Panika (1946)** (0 · ▲0 ▼0) — Juliena Duviviera. Michel Simon, samotny sąsiad uznany za winnego.
7. **Zegarmistrz z Saint-Paul (1974)** (0 · ▲0 ▼0) — Bertranda Taverniera. Philippe Noiret, ojciec, którego syn zabił.
8. **Pociąg (1973)** (0 · ▲0 ▼0) — Pierre’a Granier-Deferre’a. Trintignant i Romy Schneider podczas exodusu w 1940 r.
9. **Wdowa Couderc (1971)** (0 · ▲0 ▼0) — Pierre’a Granier-Deferre’a. Simone Signoret i Alain Delon na wsi.
10. **Pan Hire (1989)** (0 · ▲0 ▼0) — Patrice'a Leconte. Michel Blanc, samotny podglądacz z Les Fiançailles de M. Hire.
11. **Śmierć Belle (1961)** (0 · ▲0 ▼0) — Edwarda Molinaro. Profesor podejrzany o zamordowanie młodej dziewczyny.
12. **Obcy w domu (1942)** (0 · ▲0 ▼0) — Henryk Decoin. Raimu jako prawnik alkoholik.
13. **Maigret widzi czerwień (1963)** (0 · ▲0 ▼0) — Gillesa Grangiera. Trzeci i ostatni Maigret Gabina.

Jak uporządkowany jest ten ranking? Według głosów obywateli: każde ▲ dodaje punkt, a każde ▼ odejmuje jeden. Każdy może oddać głos i dodać to, czego mu brakuje.