# Najbardziej zapamiętane wersety Miguela Hernándeza (wraz z jego wierszem)

„Towarzysz duszy, towarzyszu”, „W kołysce głodu było moje dziecko” i „Wiatry miasta unoszą mnie”: najczęściej recytowane wersety Miguela Hernándeza, od Elegi po Ramóna Sijé i Błyskawicę, która nie ustaje, po Kołysanki cebuli pisane w więzieniu, każdy ze swoim wierszem.

- 34 głosów · 13 elementów
- 21 lis 2020 · camila sepúlveda
- https://even.best/pl/l/5149/najbardziej-zapamietane-wersety-miguela-hernandeza-wraz-z-jego-wierszem

## Najlepsze 13

1. **Że musimy porozmawiać o wielu rzeczach, /bratnia dusza, kolego.** (3 · ▲3 ▼0) — „Elegia dla Ramóna Sijé” w Promieniu, który nie przestaje (1936).
2. **Wiatry z miasta niosą mnie, / wiatry z miasta ciągną mnie.** (2 · ▲3 ▼1) — „Wiatry miasta niosą mnie” w „Wiatrze miasta” (1937).
3. **Za wolność krwawię, walczę, żyję.** (2 · ▲3 ▼1) — „Ranny” w „Człowieku prześladuje” (1939).
4. **Od serca przechodzę do swoich spraw.** (2 · ▲3 ▼1) — „Elegia dla Ramóna Sijé” w Promieniu, który nie przestaje (1936).
5. **Powrócisz do mojego ogrodu i mojego drzewa figowego: / wzdłuż wysokiego rusztowania z kwiatów / Twoja ulowa dusza będzie ptakami.** (1 · ▲2 ▼1) — „Elegia dla Ramóna Sijé” w Promieniu, który nie przestaje (1936).
6. **W kolebce głodu / moje dziecko było. / Z krwią cebuli / karmiła piersią.** (1 · ▲2 ▼1) — „Kołysanki cebulowe” (1939), napisane w więzieniu.
7. **Przybył z trzema ranami: /miłości, /śmierci, /życia.** (1 · ▲2 ▼1) — „Przybył z trzema ranami” w Śpiewniku i balladach nieobecności (1938-1941).
8. **Jestem wysoki, patrząc na palmy, / niegrzeczny, bo mieszkam wśród gór...** (1 · ▲2 ▼1) — „Gwizdek afirmacji na wsi”, w Błyskawicy, która nie ustaje (1936).
9. **Pomalowane, nie puste: / mój dom jest pomalowany / na kolor wielkich / namiętności i nieszczęść.** (1 · ▲1 ▼0) — „Ostatnia piosenka” w The Man Stalks (1939).
10. **Kilka drinków to życie / a jeden drink to śmierć.** (1 · ▲1 ▼0) — „Siedząc na umarłych”, w Viento del pueblo (1937).
11. **Smutne wojny / jeśli towarzystwo nie jest miłością.** (0 · ▲1 ▼1) — „Smutne wojny”, w Śpiewniku i balladach nieobecności (1938-1941).
12. **Ciemno od żalu, prawie ciemno, / bo smutek rozmazuje się, gdy wybucha, / gdzie mnie nie ma, nie ma człowieka bardziej zasmuconego niż jakikolwiek inny.** (0 · ▲1 ▼1) — „Cień ze smutkiem, prawie ciemny” w Promieniu, który nie ustaje (1936).
13. **Śmiej się tak bardzo / że w mojej duszy, gdy Cię słyszę / wypełnia przestrzeń.** (-1 · ▲0 ▼1) — „Kołysanki cebulowe” (1939), napisane w więzieniu.

Jak uporządkowany jest ten ranking? Według głosów obywateli: każde ▲ dodaje punkt, a każde ▼ odejmuje jeden. Każdy może oddać głos i dodać to, czego mu brakuje.