Τα μυθιστορήματα που κέρδισαν το βραβείο Planeta στη δεκαετία του '80
Οι κορυφαίοι 3 σύμφωνα με 94 ψήφους από άτομα: Βολαβέρουντ — Αντόνιο Λαρέτα · Και ο Θεός στην τελευταία παραλία — η Κριστόμπαλ Σαραγόσα · Ελέγξτε τη βασίλισσα - Χεσούς Φερνάντεζ Σάντος. (Ενημερώθηκε 22 Οκτ 2022.)
Τα δέκα μυθιστορήματα που κέρδισαν το βραβείο Planeta μεταξύ 1980 και 1989.
Αυτόματη μετάφραση (πρωτότυπο στο Español). Δείτε το πρωτότυπο
Κορυφαία 10
-
1
Βολαβέρουντ — Αντόνιο Λαρέτα
1980. Ο θάνατος της Δούκισσας της Άλμπα και του Γκόγια.
-
2
Και ο Θεός στην τελευταία παραλία — η Κριστόμπαλ Σαραγόσα
1981. Απόδραση μέσω της Μεσογείου.
-
3
Ελέγξτε τη βασίλισσα - Χεσούς Φερνάντεζ Σάντος
1982. Ισπανική οικογένεια στη μεταπολεμική Ρώμη.
-
4
Σε αναζήτηση του μονόκερου - Juan Eslava Galán
1987. Μια καστιλιανή εκστρατεία στην Αφρική τον 15ο αιώνα.
-
5
Ο πόλεμος του στρατηγού Εσκομπάρ — Χοσέ Λουίς Ολαιζόλα
1983. Ρεπουμπλικανός στρατηγός Αντόνιο Εσκομπάρ, πυροβολήθηκε το 1940.
-
6
Συναισθηματικό χρονικό με κόκκινο χρώμα — Francisco González Ledesma
1984. Ο επιθεωρητής Méndez στον υπόκοσμο της Βαρκελώνης.
-
7
Η νύχτα μένει — Soledad Puértolas
1989. Μια γυναίκα από τη Μαδρίτη και ένα ταξίδι στην Ινδία.
-
8
Μην πεις ότι ήταν όνειρο — Terenci Moix
1986. Mark Antony and Cleopatra.
-
9
Εγώ, ο βασιλιάς — Juan Antonio Vallejo-Nágera
1985. José Bonaparte σε πρώτο πρόσωπο.
-
10
Φιλομένο, με λύπη μου — Gonzalo Torrente Ballester
1988. Αναμνήσεις ενός άνδρα μεταξύ Γαλικίας, Πορτογαλίας και Λονδίνου.
Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.
Λείπει κάτι;
Σχόλια (8)
Jaque a la dama de Fernández Santos está muy olvidada.
En busca del unicornio de Eslava Galán, una maravilla.
Yo, el rey lo leí de adolescente en casa de mis abuelos, qué recuerdos.
El Planeta en los ochenta tenía más nivel que ahora, no?
Filomeno, a mi pesar es de lo más divertido de Torrente Ballester.
Crónica sentimental en rojo, el inspector Méndez, gran personaje.
Queda la noche de Soledad Puértolas, muy reivindicable.
No digas que fue un sueño, Terenci Moix en estado puro.