Premios Nobel de Química dos anos 70
Os 3 primeiros segundo os 12 votos das persoas: Luis Federico Leloir · Christian B. Anfinsen · Gerhard Herzberg. (Actualizado 20 de ago. de 2020.)
Todos os gañadores do Premio Nobel de Química entre 1970 e 1979, co ano e motivación oficial da Fundación Nobel. Que descubrimento cres que é o máis importante?
Traducido automaticamente (orixinal en Español). Ver o orixinal
15 principais
-
1
Luis Federico Leloir
1970. Polo seu descubrimento dos nucleótidos sacáridos e o seu papel na biosíntese de carbohidratos.
-
2
Christian B. Anfinsen
1972. Polo seu traballo coa ribonuclease, especialmente no que respecta á conexión entre a secuencia de aminoácidos e a conformación bioloxicamente activa.
-
3
Gerhard Herzberg
1971. Polas súas contribucións ao coñecemento da estrutura electrónica e da xeometría das moléculas, especialmente dos radicais libres.
-
4
Stanford Moore
1972. Polas súas contribucións á comprensión da conexión entre a estrutura química e a actividade catalítica do centro activo da molécula de ribonuclease.
-
5
Ernst Otto Fischer
1973. Polo seu traballo pioneiro, realizado de forma independente, na química dos organometáis, denominados compostos "sándwich".
-
6
Herbert C. Brown
1979. Para o desenvolvemento do uso de compostos que conteñen boro e fósforo, respectivamente, como axentes importantes na síntese orgánica.
-
7
William Howard Stein
1972. Polas súas contribucións á comprensión da conexión entre a estrutura química e a actividade catalítica do centro activo da molécula de ribonuclease.
-
8
Geoffrey Wilkinson
1973. Polo seu traballo pioneiro, realizado de forma independente, na química dos organometáis, denominados compostos "sándwich".
-
9
Paul Flory
1974. Polo seu traballo teórico e experimental, fundamental na química física das macromoléculas.
-
10
Vladimir Prelog
1975. Polas súas investigacións sobre a quiralidade das moléculas orgánicas e as súas reaccións.
-
11
Ilya Prigogin
1977. Polas súas contribucións á termodinámica de non equilibrio, particularmente á teoría das estruturas disipativas.
-
12
Peter D. Mitchell
1978. Pola súa contribución á comprensión da transferencia de enerxía biolóxica mediante a formulación da teoría quimiosmótica.
-
13
Georg Wittig
1979. Para o desenvolvemento do uso de compostos que conteñen boro e fósforo, respectivamente, como axentes importantes na síntese orgánica.
-
14
John Cornforth
1975. Polo seu traballo sobre a estereoquímica das reaccións catalizadas enzimáticamente.
-
15
William Lipscomb
1976. Polos seus estudos sobre a estrutura dos boranos, que axudan a comprender problemas relacionados cos enlaces químicos.
Como se ordena esta clasificación? Polos votos da xente: cada ▲ suma un punto e cada ▼ quita un. Calquera pode votar e engadir o que falta.
Falta algo?
Comentarios (1)
Leloir, orgullo argentino.