Os versos máis famosos de Rubén Darío
Os 3 primeiros segundo os 862 votos das persoas: Mocidade, tesouro divino, / marchas para non volver! / Cando quero chorar, non choro... / e ás veces choro sen querer... · A princesa está triste... que terá a princesa? / Suspiros escapan da súa boca de amorodo. · Bendita a árbore, que apenas é sensible, / e máis aínda a dura pedra porque xa non sente.. (Actualizado 25 de nov. de 2021.)
"Mocidade, tesouro divino", a triste princesa de "Sonatina", "Lo fatal", "A Margarita Debayle" e "A Roosevelt": os versos do pai do modernismo que se coñecen de memoria, verificados no texto.
Traducido automaticamente (orixinal en Español). Ver o orixinal
12 principais
-
1
Mocidade, tesouro divino, / marchas para non volver! / Cando quero chorar, non choro... / e ás veces choro sen querer...
"Canción de outono na primavera", Cancións de vida e esperanza (1905).
-
2
A princesa está triste... que terá a princesa? / Suspiros escapan da súa boca de amorodo.
"Sonatina", Profane Prosas (1896).
-
3
Bendita a árbore, que apenas é sensible, / e máis aínda a dura pedra porque xa non sente.
"O fatal", Cantos de vida e esperanza (1905).
-
4
Margarita, o mar é fermoso, / e o vento / leva a sutil esencia da azahar.
"A Margarita Debayle" (1908).
-
5
E sen saber a onde imos, / nin de onde vimos!...
"O fatal", últimos versos.
-
6
Pois non hai maior dor que a dor de estar vivo, / nin maior dor que a vida consciente.
"O fatal", Cantos de vida e esperanza (1905).
-
7
Vostede é os Estados Unidos, / es o futuro invasor / da América inxenua que ten sangue indíxena.
"To Roosevelt", Cancións de vida e esperanza (1905).
-
8
Eu son quen onte mesmo dixo / o verso azul e o canto profano.
Cantos de vida e esperanza (1905), poema inicial.
-
9
Era un aire suave, con xiros lentos.
"Era un aire suave...", Profane Prosas (1896).
-
10
Xa chega o cortexo! / Xa chega o cortexo! Xa se escoitan as claras cornetas.
"Marcha triunfal", Cantos de vida e esperanza (1905).
-
11
Baixo a lixeira á do lixeiro abano.
"Era un aire suave...", Profane Prosas (1896).
-
12
Das epidemias, / das horribles blasfemias, / das Academias, / líbranos, Señor.
"Letanías de Noso Señor Don Quixote", Cantos de vida e esperanza (1905).
Como se ordena esta clasificación? Polos votos da xente: cada ▲ suma un punto e cada ▼ quita un. Calquera pode votar e engadir o que falta.
Falta algo?
Comentarios (2)
Margarita, está linda la mar... mi abuela nicaragüense me lo recitaba para dormir. Qué bonito encontrarlo aquí.
Lo fatal es el poema que más me ha marcado en la vida, lo aprendí en el colegio y todavía me lo sé entero.