Os versos máis famosos de Camões, dende Os Lusíadas ata os sonetos
Os 3 primeiros segundo os 26 votos das persoas: Cesa todo o que canta a Musa antiga, / Que outro valor máis alto se ergue. · No mar hai tantos temporais e tantos estragos, / ¡Tantas veces nótase a morte! · ¡Oh gloria de mandar! ¡Oh vana cobiza / Desta vaidade, que chamamos Fama!. (Actualizado 31 de xul. de 2020.)
Desde «As armas e os baróns marcados» ata «O amor é lume que arde sen ser visto»: os versos de Luís Vaz de Camões que calquera portugués sabe de memoria, co canto e a estrofa de Os Lusíadas (1572) ou o soneto do que proceden.
Traducido automaticamente (orixinal en Português). Ver o orixinal
13 principais
-
1
Cesa todo o que canta a Musa antiga, / Que outro valor máis alto se ergue.
Os Lusíadas, esquina I, estrofa 3.
-
2
No mar hai tantos temporais e tantos estragos, / ¡Tantas veces nótase a morte!
Os Lusíadas, esquina I, estrofa 106.
-
3
¡Oh gloria de mandar! ¡Oh vana cobiza / Desta vaidade, que chamamos Fama!
Os Lusíadas, esquina IV, estrofa 95, Velho do Restelo.
-
4
Son ese oculto e grande cabo / A quen vostedes outros chaman Tormentorium
Os Lusíadas, esquina V, estrofa 50, o xigante Adamastor.
-
5
Miña alma mansa, que partiu / Tan pronto desta vida descontenta
Soneto «Miña alma mansa, que te fuches».
-
6
E ti, meu Tagides, dende que creaches / Tes en min un novo enxeño ardente
Os Lusíadas, esquina I, estrofa 4.
-
7
Onde remata a terra e comeza o mar
Os Lusíadas, canto III, estrofa 20.
-
8
Esta é a bendita patria, meu amado
Os Lusíadas, esquina III, estrofa 21.
-
9
Estabas, fermosa Inês, en paz, / Dos teus anos collendo froitos doces
Os Lusíadas, canto III, estrofa 120, o episodio de Inês de Castro.
-
10
As armas e os baróns marcados / Que dende a praia occidental de Lusitana / Por mares nunca navegaron / Pasaron incluso máis aló de Taprobana
Os Lusíadas, canto I, estrofa 1, inicio do poema.
-
11
O amor é un lume que arde sen ser visto, / É unha ferida que doe e non se pode sentir
Soneto «O amor é un lume que arde sen ser visto».
-
12
Sete anos de pastor Jacob serviu / Labán, pai de Raquel, fermosa montaña
Soneto «Sete anos como pastor Jacob serviu».
-
13
Os tempos cambian, os desexos cambian, / O ser cambia, a confianza cambia
Soneto «Os tempos cambian, os desexos cambian».
Como se ordena esta clasificación? Polos votos da xente: cada ▲ suma un punto e cada ▼ quita un. Calquera pode votar e engadir o que falta.
Falta algo?
Comentarios (0)
Aínda non hai comentarios. Sexa o primeiro!