De romans die in de jaren 80 de Planeta-prijs wonnen
De top 3 volgens 94 stemmen van mensen: Volavérunt – Antonio Larreta · En God op het laatste strand – Cristóbal Zaragoza · Controleer de koningin — Jesús Fernández Santos. (Bijgewerkt op 22 okt 2022.)
De tien romans die tussen 1980 en 1989 de Planeta-prijs wonnen.
Automatisch vertaald (origineel in Español). Zie het origineel
Bovenste 10
-
1
Volavérunt – Antonio Larreta
1980. De dood van de hertogin van Alba en Goya.
-
2
En God op het laatste strand – Cristóbal Zaragoza
1981. Een ontsnapping via de Middellandse Zee.
-
3
Controleer de koningin — Jesús Fernández Santos
1982. Een Spaans gezin in het naoorlogse Rome.
-
4
Op zoek naar de eenhoorn – Juan Eslava Galán
1987. Een Castiliaanse expeditie naar Afrika in de 15e eeuw.
-
5
Generaal Escobar's oorlog - José Luis Olaizola
1983. Republikeinse generaal Antonio Escobar, neergeschoten in 1940.
-
6
Sentimentele kroniek in rood – Francisco González Ledesma
1984. Inspecteur Méndez in de onderwereld van Barcelona.
-
7
De nacht blijft – Soledad Puértolas
1989. Een vrouw uit Madrid en een reis naar India.
-
8
Zeg niet dat het een droom was – Terenci Moix
1986. Marcus Antonius en Cleopatra.
-
9
Ik, de koning – Juan Antonio Vallejo-Nágera
1985. José Bonaparte in de eerste persoon.
-
10
Filomeno, tot mijn spijt – Gonzalo Torrente Ballester
1988. Herinneringen aan een man tussen Galicië, Portugal en Londen.
Hoe is deze rangschikking geordend? Door de stemmen van mensen: elke ▲ voegt een punt toe en elke ▼ haalt er één weg. Iedereen kan stemmen en toevoegen wat er ontbreekt.
Ontbreekt er iets?
Opmerkingen (8)
Jaque a la dama de Fernández Santos está muy olvidada.
En busca del unicornio de Eslava Galán, una maravilla.
Yo, el rey lo leí de adolescente en casa de mis abuelos, qué recuerdos.
El Planeta en los ochenta tenía más nivel que ahora, no?
Filomeno, a mi pesar es de lo más divertido de Torrente Ballester.
Crónica sentimental en rojo, el inspector Méndez, gran personaje.
Queda la noche de Soledad Puértolas, muy reivindicable.
No digas que fue un sueño, Terenci Moix en estado puro.