Laureaci Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w latach 1901–1919
Top 3 według 27 głosów od osób: Hermanna Emila Fischera · Jacobus Henricus van 't Hoff · Svante August Arrhenius. (Zaktualizowano 19 lut 2019.)
Każdy laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w latach 1901–1919, wraz z rokiem i oficjalnym cytatem Fundacji Nobla. Które odkrycie Twoim zdaniem miało największe znaczenie?
Przetłumaczone automatycznie (oryginał w English). Zobacz oryginał
Najlepsze 17
-
1
Hermanna Emila Fischera
1902. W uznaniu niezwykłych zasług, jakie odniósł w pracy nad syntezą cukru i puryn.
-
2
Jacobus Henricus van 't Hoff
1901. W uznaniu niezwykłych zasług, jakie odegrał poprzez odkrycie praw dynamiki chemicznej i ciśnienia osmotycznego w roztworach.
-
3
Svante August Arrhenius
1903. W uznaniu niezwykłych zasług, jakie wniósł dla rozwoju chemii poprzez swoją elektrolityczną teorię dysocjacji.
-
4
Henryk Moissan
1906. W uznaniu jego wielkich zasług w badaniach i izolacji pierwiastka fluoru oraz za przyjęcie na służbę nauki nazwanego jego imieniem pieca elektrycznego.
-
5
Wilhelma Ostwalda
1909. W uznaniu jego pracy nad katalizą i badań nad podstawowymi zasadami rządzącymi równowagą chemiczną i szybkościami reakcji.
-
6
Teodora Williama Richardsa
1914. W uznaniu jego dokładnych oznaczeń masy atomowej dużej liczby pierwiastków chemicznych.
-
7
Williama Ramsaya
1904. W uznaniu zasług w odkryciu obojętnych pierwiastków gazowych w powietrzu i określeniu ich miejsca w układzie okresowym.
-
8
Adolfa von Baeyera
1905. W uznaniu zasług dla rozwoju chemii organicznej i przemysłu chemicznego poprzez prace nad barwnikami organicznymi i związkami hydroaromatycznymi.
-
9
Eduarda Buchnera
1907. Za badania biochemiczne i odkrycie fermentacji bezkomórkowej.
-
10
Ernesta Rutherforda
1908. Za badania nad rozpadem pierwiastków i chemią substancji radioaktywnych.
-
11
Maria Curie, z domu Skłodowska
1911. W uznaniu jej zasług dla rozwoju chemii poprzez odkrycie pierwiastków radu i polonu, wyodrębnienie radu oraz badanie natury i związków tego niezwykłego pierwiastka.
-
12
Wiktor Grignard
1912. Za odkrycie tzw. odczynnika Grignarda, który w ostatnich latach znacznie przyspieszył postęp chemii organicznej.
-
13
Paweł Sabatier
1912. Za metodę uwodornienia związków organicznych w obecności drobno rozdrobnionych metali, dzięki której w ostatnich latach nastąpił znaczny postęp w chemii organicznej.
-
14
Otto Wallach
1910. W uznaniu zasług dla chemii organicznej i przemysłu chemicznego pionierską pracą w dziedzinie związków alicyklicznych.
-
15
Alfreda Wernera
1913. W uznaniu jego pracy nad wiązaniem atomów w cząsteczkach, dzięki której rzucił nowe światło na wcześniejsze badania i otworzył nowe obszary badań, zwłaszcza w chemii nieorganicznej.
-
16
Fritza Habera
1918. Do syntezy amoniaku z jego pierwiastków.
-
17
Richarda Martina Willstättera
1915. Za badania nad barwnikami roślinnymi, zwłaszcza chlorofilem.
Jak uporządkowany jest ten ranking? Według głosów obywateli: każde ▲ dodaje punkt, a każde ▼ odejmuje jeden. Każdy może oddać głos i dodać to, czego mu brakuje.
Czy czegoś brakuje?
Komentarze (9)
Marie Curie's second Nobel, in a different science!
Ostwald and catalysis, foundational.
Emil Fischer, sugars and purines.
Ramsay and the noble gases.
Rutherford won in chemistry even though he considered himself a physicist.
Grignard reagents, every organic chemistry student knows them.
Fritz Haber's prize is a complicated one...
Arrhenius and the greenhouse effect, way ahead of his time.
Van 't Hoff, first ever Chemistry Nobel.