Nagrody Nobla w dziedzinie chemii z lat 70
Top 3 według 12 głosów od osób: Luisa Federico Leloira · Christiana B. Anfinsena · Gerharda Herzberga. (Zaktualizowano 20 sie 2020.)
Wszyscy laureaci Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w latach 1970–1979, z rokiem i oficjalną motywacją Fundacji Nobla. Które odkrycie uważasz za najważniejsze?
Przetłumaczone automatycznie (oryginał w Español). Zobacz oryginał
Najlepsze 15
-
1
Luisa Federico Leloira
1970. Za odkrycie nukleotydów sacharydowych i ich roli w biosyntezie węglowodanów.
-
2
Christiana B. Anfinsena
1972. Za pracę z rybonukleazą, zwłaszcza w zakresie związku pomiędzy sekwencją aminokwasów a konformacją biologicznie aktywną.
-
3
Gerharda Herzberga
1971. Za wkład w wiedzę o strukturze elektronowej i geometrii cząsteczek, zwłaszcza wolnych rodników.
-
4
Stanforda Moore’a
1972. Za wkład w zrozumienie związku pomiędzy budową chemiczną a aktywnością katalityczną centrum aktywnego cząsteczki rybonukleazy.
-
5
Ernsta Otto Fischera
1973. Za pionierską, prowadzoną samodzielnie pracę w dziedzinie chemii metali organicznych, zwanych związkami „kanapkowymi”.
-
6
Herberta C. Browna
1979. O rozwój zastosowania związków zawierających odpowiednio bor i fosfor, jako ważnych czynników w syntezie organicznej.
-
7
Williama Howarda Steina
1972. Za wkład w zrozumienie związku pomiędzy budową chemiczną a aktywnością katalityczną centrum aktywnego cząsteczki rybonukleazy.
-
8
Geoffreya Wilkinsona
1973. Za pionierską, prowadzoną samodzielnie pracę w dziedzinie chemii metali organicznych, zwanych związkami „kanapkowymi”.
-
9
Paweł Flory
1974. Za prace teoretyczne i eksperymentalne o zasadniczym znaczeniu dla chemii fizycznej makrocząsteczek.
-
10
Włodzimierz Prelog
1975. Za badania nad chiralnością cząsteczek organicznych i zachodzącymi w nich reakcjami.
-
11
Ilja Prigogin
1977. Za wkład w termodynamikę nierównowagową, zwłaszcza w teorię struktur rozpraszających.
-
12
Petera D. Mitchella
1978. Za wkład w zrozumienie biologicznego transferu energii poprzez sformułowanie teorii chemiosmotycznej.
-
13
Georga Wittiga
1979. O rozwój zastosowania związków zawierających odpowiednio bor i fosfor, jako ważnych czynników w syntezie organicznej.
-
14
Johna Cornfortha
1975. Za prace nad stereochemią reakcji katalizowanych enzymatycznie.
-
15
Williama Lipscomba
1976. Za badania struktury boranów, które pomagają zrozumieć problemy związane z wiązaniami chemicznymi.
Jak uporządkowany jest ten ranking? Według głosów obywateli: każde ▲ dodaje punkt, a każde ▼ odejmuje jeden. Każdy może oddać głos i dodać to, czego mu brakuje.
Czy czegoś brakuje?
Komentarze (1)
Leloir, orgullo argentino.