Najpiękniejsze włoskie płyty wszechczasów
Top 3 według 0 głosów od osób: Bańki – Vasco Rossi · Głos mistrza – Franco Battiato · Kobieta jako przyjaciel – Lucio Battisti. (Zaktualizowano 10 lip 2026.)
Pierwsze 20 pozycji rankingu magazynu Rolling Stone Italia na 100 najpiękniejszych włoskich płyt wszechczasów, w głosowaniu 100 osobistości włoskiej kultury w setnym numerze magazynu.
Przetłumaczone automatycznie (oryginał w Italiano). Zobacz oryginał
Najlepsze 20
-
1
Bańki – Vasco Rossi
1983. „Życie lekkomyślne” i „Bąbelki”; numerem jeden w rankingach.
-
2
Głos mistrza – Franco Battiato
1981. „Stały środek ciężkości” i „Cuccurucucù”; pierwszy włoski album, który przekroczył milion egzemplarzy.
-
3
Kobieta jako przyjaciel – Lucio Battisti
1978. Z tekstami Mogola, nagrany w Londynie.
-
4
Crêuza de mä — Fabrizio De André
1984. Śpiewane w języku genueńskim z Mauro Paganim, wśród dźwięków Morza Śródziemnego.
-
5
Lorenzo 1994 — Jovanotti
1994. „Rapowa serenada” i „Myślę pozytywnie”.
-
6
Chroń wszędzie — Vinicio Capossela
2006. Podróż pomiędzy mitem a sacrum, od Minotaura do świętych.
-
7
Syberia — przepona
1984. Nowa fala florencka Federico Fiumaniego.
-
8
Linia Gotycka — CSI
1996. Giovanni Lindo Ferretti i Massimo Zamboni po CCCP.
-
9
Arbeit macht frei — obszar
1973. Polityczny jazz-rock i głos Demetrio Stratosa.
-
10
Adriano Celentano z Giulio Belgio i jego orkiestrą — Adriano Celentano
1960. «Molleggiato» i włoski rock'n'roll.
-
11
Wszystkiego najlepszego dla Elvisa – Luciano Ligabue
1995. «Certe notti» i emilijski prowincjonalny rock.
-
12
1964-1985 Rozbieżności powinowactwa… — CCCP Fedeli alla Linea
1986. Pełny tytuł: «1964-1985 Rozbieżności w powinowactwie między towarzyszem Togliatti a nami w sprawie osiągnięcia większości». Proradziecki punk z Reggio Emilia.
-
13
Dobro i zło – Edoardo Bennato
1974. Satyra rockowa i neapolitańska.
-
14
Mój brat jest jedynakiem – Rino Gaetano
1976. Ironia i melancholia w pisaniu piosenek.
-
15
Elio Samaga Hukapan Kariyana Turu — Elio i pełne napięcia historie
1989. Debiut najbardziej surrealistycznej i cnotliwej grupy we Włoszech.
-
16
Mikroczip emocjonalny — Subsonica
1999. Elektronika i rock z Turynu, z „Tutti moje błędy”.
-
17
Pół czarny – Pino Daniele
1980. Blues i Neapol, z „Quando” i „I like 'o blues”.
-
18
Pokoje — maksymalna głośność
1993. Recytacja Emidio Clementiego na gitarach post-rockowych.
-
19
WoW – Verdena
2011. Podwójny album trio Bergamo.
-
20
Rimmel – Francesco De Gregori
1975. „Pablo”, „Buonanotte fiorellino” i pieśniarstwo rzymskie.
Jak uporządkowany jest ten ranking? Według głosów obywateli: każde ▲ dodaje punkt, a każde ▼ odejmuje jeden. Każdy może oddać głos i dodać to, czego mu brakuje.
Czy czegoś brakuje?
Komentarze (3)
Crêuza de mä di De André, un capolavoro in genovese.
Bollicine primo... per me La voce del padrone di Battiato è il miglior disco italiano di sempre.
Siberia dei Diaframma tra i migliori, finalmente qualcuno che se ne ricorda.