Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας από το 1901 έως το 1919
Οι κορυφαίοι 3 σύμφωνα με 27 ψήφους από άτομα: Χέρμαν Έμιλ Φίσερ · Jacobus Henricus van 't Hoff · Svante August Arrhenius. (Ενημερώθηκε 19 Φεβ 2019.)
Κάθε κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Χημείας μεταξύ 1901 και 1919, με το έτος και την επίσημη αναφορά του Ιδρύματος Νόμπελ. Ποια ανακάλυψη πιστεύετε ότι είχε μεγαλύτερη σημασία;
Αυτόματη μετάφραση (πρωτότυπο στο English). Δείτε το πρωτότυπο
Κορυφαία 17
-
1
Χέρμαν Έμιλ Φίσερ
1902. Σε αναγνώριση των εξαιρετικών υπηρεσιών που έχει προσφέρει με το έργο του στις συνθέσεις ζάχαρης και πουρίνης.
-
2
Jacobus Henricus van 't Hoff
1901. Σε αναγνώριση των εξαιρετικών υπηρεσιών που έχει προσφέρει με την ανακάλυψη των νόμων της χημικής δυναμικής και της οσμωτικής πίεσης σε διαλύματα.
-
3
Svante August Arrhenius
1903. Σε αναγνώριση των εξαιρετικών υπηρεσιών που έχει προσφέρει στην πρόοδο της χημείας με την ηλεκτρολυτική θεωρία διάσπασης.
-
4
Ανρί Μοισάν
1906. Σε αναγνώριση των μεγάλων υπηρεσιών που προσέφερε στην έρευνα και την απομόνωση του στοιχείου φθορίου, και για την υιοθέτηση στην υπηρεσία της επιστήμης του ηλεκτρικού φούρνου που τον καλούσε.
-
5
Wilhelm Ostwald
1909. Σε αναγνώριση του έργου του για την κατάλυση και για τις έρευνές του στις θεμελιώδεις αρχές που διέπουν τις χημικές ισορροπίες και τους ρυθμούς αντίδρασης.
-
6
Theodore William Richards
1914. Σε αναγνώριση των ακριβών προσδιορισμών του για το ατομικό βάρος μεγάλου αριθμού χημικών στοιχείων.
-
7
Ουίλιαμ Ράμσεϊ
1904. Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στην ανακάλυψη των αδρανών αερίων στοιχείων στον αέρα και στον προσδιορισμό της θέσης τους στο περιοδικό σύστημα.
-
8
Adolf von Baeyer
1905. Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στην πρόοδο της οργανικής χημείας και της χημικής βιομηχανίας, μέσω της εργασίας του για τις οργανικές βαφές και τις υδροαρωματικές ενώσεις.
-
9
Έντουαρντ Μπύχνερ
1907. Για τις βιοχημικές του έρευνες και την ανακάλυψη της ζύμωσης χωρίς κύτταρα.
-
10
Έρνεστ Ράδερφορντ
1908. Για τις έρευνές του για τη διάσπαση των στοιχείων, και τη χημεία των ραδιενεργών ουσιών.
-
11
Μαρία Κιουρί, το γένος Skłodowska
1911. Σε αναγνώριση των υπηρεσιών της στην πρόοδο της χημείας με την ανακάλυψη των στοιχείων ραδίου και πολώνιο, με την απομόνωση του ραδίου και τη μελέτη της φύσης και των ενώσεων αυτού του αξιοσημείωτου στοιχείου.
-
12
Victor Grignard
1912. Για την ανακάλυψη του λεγόμενου αντιδραστηρίου Grignard, που τα τελευταία χρόνια έχει προχωρήσει πολύ την πρόοδο της οργανικής χημείας.
-
13
Paul Sabatier
1912. Για τη μέθοδό του για την υδρογόνωση οργανικών ενώσεων παρουσία λεπτώς αποσαθρωμένων μετάλλων, όπου η πρόοδος της οργανικής χημείας έχει προχωρήσει πολύ τα τελευταία χρόνια.
-
14
Otto Wallach
1910. Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στην οργανική χημεία και τη χημική βιομηχανία από την πρωτοποριακή του εργασία στον τομέα των αλεικυκλικών ενώσεων.
-
15
Άλφρεντ Βέρνερ
1913. Σε αναγνώριση της δουλειάς του για τη σύνδεση των ατόμων στα μόρια με την οποία έχει ρίξει νέο φως σε προηγούμενες έρευνες και άνοιξε νέα πεδία έρευνας ειδικά στην ανόργανη χημεία.
-
16
Φριτς Χάμπερ
1918. Για τη σύνθεση της αμμωνίας από τα στοιχεία της.
-
17
Richard Martin Willstätter
1915. Για τις έρευνές του για τις φυτικές χρωστικές, ιδιαίτερα τη χλωροφύλλη.
Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.
Λείπει κάτι;
Σχόλια (9)
Marie Curie's second Nobel, in a different science!
Ostwald and catalysis, foundational.
Emil Fischer, sugars and purines.
Ramsay and the noble gases.
Rutherford won in chemistry even though he considered himself a physicist.
Grignard reagents, every organic chemistry student knows them.
Fritz Haber's prize is a complicated one...
Arrhenius and the greenhouse effect, way ahead of his time.
Van 't Hoff, first ever Chemistry Nobel.