Νόμπελ Χημείας της δεκαετίας του '70
Οι κορυφαίοι 3 σύμφωνα με 12 ψήφους από άτομα: Λουίς Φεντερίκο Λελουάρ · Christian B. Anfinsen · Γκέρχαρντ Χέρτσμπεργκ. (Ενημερώθηκε 20 Αυγ 2020.)
Όλοι οι νικητές του Βραβείου Νόμπελ Χημείας μεταξύ 1970 και 1979, με το έτος και το επίσημο κίνητρο του Ιδρύματος Νόμπελ. Ποια ανακάλυψη πιστεύετε ότι είναι η πιο σημαντική;
Αυτόματη μετάφραση (πρωτότυπο στο Español). Δείτε το πρωτότυπο
Κορυφαία 15
-
1
Λουίς Φεντερίκο Λελουάρ
1970. Για την ανακάλυψη των νουκλεοτιδίων σακχαρίτη και τον ρόλο τους στη βιοσύνθεση υδατανθράκων.
-
2
Christian B. Anfinsen
1972. Για την εργασία του με τη ριβονουκλεάση, ειδικά σχετικά με τη σύνδεση μεταξύ της αλληλουχίας αμινοξέων και της βιολογικά ενεργής διαμόρφωσης.
-
3
Γκέρχαρντ Χέρτσμπεργκ
1971. Για τη συμβολή του στη γνώση της ηλεκτρονικής δομής και γεωμετρίας των μορίων, ιδιαίτερα των ελεύθερων ριζών.
-
4
Στάνφορντ Μουρ
1972. Για τη συμβολή του στην κατανόηση της σύνδεσης μεταξύ της χημικής δομής και της καταλυτικής δραστηριότητας του ενεργού κέντρου του μορίου της ριβονουκλεάσης.
-
5
Ερνστ Ότο Φίσερ
1973. Για το πρωτοποριακό του έργο, που πραγματοποιήθηκε ανεξάρτητα, στη χημεία των οργανομετάλλων, που ονομάζονται ενώσεις «σάντουιτς».
-
6
Herbert C. Brown
1979. Για την ανάπτυξη της χρήσης ενώσεων που περιέχουν βόριο και φώσφορο, αντίστοιχα, ως σημαντικούς παράγοντες στην οργανική σύνθεση.
-
7
Ουίλιαμ Χάουαρντ Στάιν
1972. Για τη συμβολή του στην κατανόηση της σύνδεσης μεταξύ της χημικής δομής και της καταλυτικής δραστηριότητας του ενεργού κέντρου του μορίου της ριβονουκλεάσης.
-
8
Τζέφρι Γουίλκινσον
1973. Για το πρωτοποριακό του έργο, που πραγματοποιήθηκε ανεξάρτητα, στη χημεία των οργανομετάλλων, που ονομάζονται ενώσεις «σάντουιτς».
-
9
Paul Flory
1974. Για το θεωρητικό και πειραματικό του έργο, θεμελιώδες στη φυσική χημεία των μακρομορίων.
-
10
Vladimir Prelog
1975. Για την έρευνά του σχετικά με τη χειραλικότητα των οργανικών μορίων και τις αντιδράσεις τους.
-
11
Ίλια Πρίγκογκιν
1977. Για τη συμβολή του στη θερμοδυναμική μη ισορροπίας, ιδιαίτερα στη θεωρία των διασκορπιστικών δομών.
-
12
Peter D. Mitchell
1978. Για τη συμβολή του στην κατανόηση της μεταφοράς βιολογικής ενέργειας μέσω της διατύπωσης της χημειοσμωτικής θεωρίας.
-
13
Georg Wittig
1979. Για την ανάπτυξη της χρήσης ενώσεων που περιέχουν βόριο και φώσφορο, αντίστοιχα, ως σημαντικούς παράγοντες στην οργανική σύνθεση.
-
14
Τζον Κόρνφορθ
1975. Για την εργασία του στη στερεοχημεία των ενζυματικά καταλυόμενων αντιδράσεων.
-
15
Ουίλιαμ Λίπσκομπ
1976. Για τις μελέτες του για τη δομή των βορανίων, που βοηθούν στην κατανόηση προβλημάτων που σχετίζονται με τους χημικούς δεσμούς.
Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.
Λείπει κάτι;
Σχόλια (1)
Leloir, orgullo argentino.