Os versos e frases máis famosas de Federico García Lorca
Os 3 primeiros segundo os 90 votos das persoas: Comeza o choro / da guitarra. · Non quero velo! · Se morro, / deixo o balcón aberto.. (Actualizado 20 de xul. de 2019.)
Versos de Lorca que medio mundo sabe de memoria, dende as Baladas xitanas ata A casa de Bernarda Alba, cada un co seu libro ou obra.
Traducido automaticamente (orixinal en Español). Ver o orixinal
12 principais
-
1
Comeza o choro / da guitarra.
"A guitarra", en Poema del cante jondo (1931).
-
2
Non quero velo!
"O sangue derramado", segunda parte de Llanto de Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
3
Se morro, / deixo o balcón aberto.
"Adeus", en Cancións (1927).
-
4
Tardará moito en nacer, se nace, / un andaluz tan claro, tan rico de aventuras.
O peche de Llanto de Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
5
Córdoba. / Lonxe e só.
"Canción de caballero", en Cancións (1927).
-
6
Verde, quérote verde. / Verde vento. Ramas verdes.
Inicio do "Romance Somnambulist", nas Baladas xitanas (1928).
-
7
Ás cinco da tarde.
O coro de "O carallo e a morte", en Llanto de Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
8
A lúa chegou á fragua / co seu bulicio de nardo.
"Romance da lúa, lúa", o poema que abre o Romancero xitano (1928).
-
9
Silencio, dixen! Silencio!
As ordes de Bernarda ás súas fillas, en A casa de Bernarda Alba (1936).
-
10
O amencer de Nova York ten / catro columnas de limo.
"A Aurora", en Poeta en Nova York (publicado en 1940).
-
11
O máis terrible de todos os sentimentos é a sensación de ter unha esperanza morta.
Doña Rosita a solteira (1935).
-
12
O teatro é poesía que deixa o libro e se fai humana.
A partir dunha entrevista de 1936 sobre a súa idea do teatro.
Como se ordena esta clasificación? Polos votos da xente: cada ▲ suma un punto e cada ▼ quita un. Calquera pode votar e engadir o que falta.
Falta algo?
Comentarios (9)
«A las cinco de la tarde», se me pone la piel de gallina.
Faltan cosas de Bodas de sangre y de Yerma, no todo es poesía.
Lo de «Si muero, dejad el balcón abierto» es precioso.
Córdoba, lejana y sola... qué belleza.
En el instituto nos hicieron aprender el Romance sonámbulo de memoria, aún me acuerdo.
Bonita selección.
«Verde que te quiero verde», la sabe toda España.
Lorca es el poeta más grande de nuestra lengua, y lo mataron.
El Llanto por Ignacio Sánchez Mejías me pone los pelos de punta.