Os versos e frases máis famosas de Antonio Machado
Os 3 primeiros segundo os 5 votos das persoas: Camiñante, non hai camiño, / o camiño faise andando. · Todo pasa e todo queda, / pero o noso é pasar, / pasar facendo camiños, / camiños sobre o mar. · A miña infancia son recordos dun patio de Sevilla, / e dunha horta clara onde madura o limoeiro.. (Actualizado 30 de abr. de 2020.)
Os versos de Machado (Sevilla, 1875 - Colliure, 1939) que forman parte da memoria colectiva, dende Campos de Castilla ata Juan de Mairena, co libro de cada un.
Traducido automaticamente (orixinal en Español). Ver o orixinal
12 principais
-
1
Camiñante, non hai camiño, / o camiño faise andando.
"Refranes e cantigas" XXIX, en Campos de Castilla (1912); Serrat converteuno nunha canción en 1969.
-
2
Todo pasa e todo queda, / pero o noso é pasar, / pasar facendo camiños, / camiños sobre o mar.
"Refranes e cantigas" XLIV, en Campos de Castilla (1912).
-
3
A miña infancia son recordos dun patio de Sevilla, / e dunha horta clara onde madura o limoeiro.
"Retrato", o poema que abre Campos de Castilla (1912).
-
4
Hoxe sempre está quieto.
"Refranes e cantigas", en Cantares novas (1924).
-
5
Xa hai un español que quere / vivir e comeza a vivir, / entre unha España que morre / e outra España que bocexa.
"Refranes e cantigas" LIII, en Campos de Castilla (1912).
-
6
Pequeno español que vén / ao mundo, Deus te protexa. / Unha das dúas Españas / debes xearche o corazón.
"Refranes e cantigas" LIII, en Campos de Castilla (1912), a profecía das dúas Españas.
-
7
E cando chegue o día da última viaxe... / atoparasme a bordo lixeiro de equipaxe, / case espido, coma o...
"E cando chegue o día da última viaxe... / atoparedesme a bordo lixeiro de equipaxe, / case espido, coma os fillos do mar". O final de "Retrato", en Campos de Castilla (1912).
-
8
Estes días azuis e este sol infantil.
O último verso que escribiu, atopado nun peto do seu abrigo en Collioure en 1939.
-
9
A verdade é a verdade, xa o diga Agamenón ou o seu porquiño.
O inicio de Juan de Mairena (1936). —Agamenón: De acordo. —O porquiño: Non me convence.
-
10
Señor, xa me quitas o que máis quería.
Campos de Castilla (1917), tras a morte da súa muller, Leonor, en Soria.
-
11
Para dialogar, pregunta primeiro; entón... escoita.
Juan de Mairena (1936).
-
12
Campos de Soria, / onde parece que soñan as rochas.
"Campos de Soria", en Campos de Castilla (1912).
Como se ordena esta clasificación? Polos votos da xente: cada ▲ suma un punto e cada ▼ quita un. Calquera pode votar e engadir o que falta.
Falta algo?
Comentarios (3)
«Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla», qué arranque.
Lo de las dos Españas sigue doliendo.
«Caminante, no hay camino» y Serrat cantándolo, imposible no emocionarse.