As frases máis fermosas de Gabriel García Márquez
Os 3 primeiros segundo os 83 votos das persoas: O mundo era tan recente que moitas cousas carecían de nomes, e para mencionalas había que sinalalas co dedo. · Moitos anos despois, diante do pelotón de fusilamento, o coronel Aureliano Buendía debía lembrar aquela tarde... · A vida non é o que se viviu, senón o que se lembra e como se lembra para contala.. (Actualizado 11 de xan. de 2023.)
As frases de Gabo tiradas das súas novelas, das súas memorias e dos seus discursos, cada unha co seu libro. Coidado: o famoso poema "The Marionette" que circula como a súa despedida non é seu, foi escrito polo ventrílocuo mexicano Johnny Welch.
Traducido automaticamente (orixinal en Español). Ver o orixinal
12 principais
-
1
O mundo era tan recente que moitas cousas carecían de nomes, e para mencionalas había que sinalalas co dedo.
Cen anos de soidade (1967), sobre os primeiros tempos de Macondo.
-
2
Moitos anos despois, diante do pelotón de fusilamento, o coronel Aureliano Buendía debía lembrar aquela tarde...
"Moitos anos despois, diante do pelotón de fusilamento, o coronel Aureliano Buendía tivo que lembrar aquela tarde remota na que o seu pai o levou a descubrir o xeo". O comezo de Cen anos de soidade (1967), un dos comezos máis famosos da literatura.
-
3
A vida non é o que se viviu, senón o que se lembra e como se lembra para contala.
Epígrafe das súas memorias Vive para contalo (2002).
-
4
O único que me doe de morrer é que non é de amor.
O amor nos tempos do cólera (1985).
-
5
De por vida.
Resposta de Florentino Ariza ao final de Amor nos tempos do cólera, cando lle preguntan canto tempo seguirán navegando río arriba e abaixo.
-
6
A sabedoría chega a nós cando xa non nos serve.
O amor nos tempos do cólera (1985).
-
7
Non es de ningún lugar mentres non teña un morto baixo terra.
José Arcadio Buendía en Cen anos de soidade (1967).
-
8
O día que o ían matar, Santiago Nasar levantouse ás cinco e media da mañá para esperar o barco que...
"O día que o ían matar, Santiago Nasar levantouse ás cinco e media da mañá para agardar o barco no que chegaba o bispo". O comezo de Chronicle of a Death Foretold (1981): o final cóntase na primeira liña.
-
9
Ningún tolo está tolo se un se axusta ás súas razóns.
Do amor e outros demos (1994).
-
10
Era inevitable: o cheiro das améndoas amargas sempre lle lembraba o destino dos amores cruzados.
Primeira frase de Amor nos tempos do cólera (1985).
-
11
Onde as razas condenadas a cen anos de soidade por fin e para sempre teñen unha segunda oportunidade en...
"Onde as razas condenadas a cen anos de soidade por fin e para sempre teñen unha segunda oportunidade na terra". Peche do seu discurso do Nobel, "A soidade de América Latina" (1982), que dá a volta ao final da súa novela.
-
12
O segredo dunha boa vellez non é outro que un pacto honesto coa soidade.
Cen anos de soidade (1967).
Candidatos
Non chegan ao primeiro 12... aínda. Vota por eles para que as suban.
-
13
Simplificamos a gramática antes de que a gramática acabe simplificándonos.
Do discurso "Botella ao mar para o deus das palabras", Congreso da Lingua de Zacatecas (1997).
-
14
As razas condenadas a cen anos de soidade non tiveron unha segunda oportunidade na terra.
Última frase de Cen anos de soidade (1967).
Como se ordena esta clasificación? Polos votos da xente: cada ▲ suma un punto e cada ▼ quita un. Calquera pode votar e engadir o que falta.
Falta algo?
Comentarios (0)
Aínda non hai comentarios. Sexa o primeiro!