Os versos máis lembrados de Miguel Hernández (co seu poema)
Os 3 primeiros segundo os 34 votos das persoas: Que hai que falar de moitas cousas, / alma xemelga, parella. · Ventos da cidade lévanme, / ventos da cidade arrastranme. · Pola liberdade sangro, loito, vivo.. (Actualizado 21 de nov. de 2020.)
"Compañeiro da alma, compañeiro", "No berce da fame estaba o meu fillo" e "Ventos da vila lévanme": os versos de Miguel Hernández que máis se recitan, dende a Elexía a Ramón Sijé e O raio que non cesa ata as Cantos de berce da cebola escritas no cárcere, cada un co seu poema.
Traducido automaticamente (orixinal en Español). Ver o orixinal
13 principais
-
1
Que hai que falar de moitas cousas, / alma xemelga, parella.
"Elexía para Ramón Sijé", en O raio que non cesa (1936).
-
2
Ventos da cidade lévanme, / ventos da cidade arrastranme.
"Ventos da vila lévanme", en Vento da vila (1937).
-
3
Pola liberdade sangro, loito, vivo.
"O ferido", en O home axexa (1939).
-
4
Vou do meu corazón aos meus asuntos.
"Elexía para Ramón Sijé", en O raio que non cesa (1936).
-
5
Volveras ao meu xardín e á miña figueira: / polo alto andamio das flores / a túa alma colmea paxarará.
"Elexía para Ramón Sijé", en O raio que non cesa (1936).
-
6
No berce da fame / estaba o meu fillo. / Con sangue de cebola / aleitaba.
"Onion Lullabies" (1939), escrita en prisión.
-
7
Chegou con tres feridas: / a do amor, / a da morte, / a da vida.
"Chegou con tres feridas", en Cancioneiro e baladas de ausencias (1938-1941).
-
8
Son alto de mirar as palmeiras, / rudo de vivir coas montañas...
“Asubío de afirmación na aldea”, en O lóstrego que non cesa (1936).
-
9
Pintado, non baleiro: / a miña casa está pintada / a cor das grandes / paixóns e desgrazas.
"Last Song", en The Man Stalks (1939).
-
10
Varias copas son vida / e unha soa bebida é morte.
"Sentado sobre os mortos", en Viento del pueblo (1937).
-
11
Guerras tristes / se a compañía non é amor.
"Guerras tristes", en Cancioneiro e baladas de ausencias (1938-1941).
-
12
Escura de pena, case escuro, / porque a dor se mancha cando estoupa, / onde eu non estou, non hai home máis entristecido ca ningún.
"Sombra con pena, case escura", en O raio que non cesa (1936).
-
13
Rir tanto / que na miña alma cando te escoito / enche o espazo.
"Onion Lullabies" (1939), escrita en prisión.
Como se ordena esta clasificación? Polos votos da xente: cada ▲ suma un punto e cada ▼ quita un. Calquera pode votar e engadir o que falta.
Falta algo?
Comentarios (0)
Aínda non hai comentarios. Sexa o primeiro!