Najsłynniejsze wersety i frazy Federico Garcíi Lorki
Top 3 według 90 głosów od osób: Rozpoczyna się płacz / gitary. · Nie chcę tego widzieć! · Jeśli umrę, / zostaw balkon otwarty.. (Zaktualizowano 20 lip 2019.)
Wiersze Lorki, które połowa świata zna na pamięć, od Ballad cygańskich po Dom Bernardy Alby, każdy z osobną książką lub dziełem.
Przetłumaczone automatycznie (oryginał w Español). Zobacz oryginał
Najlepsze 12
-
1
Rozpoczyna się płacz / gitary.
„Gitara” w Poema del cante jondo (1931).
-
2
Nie chcę tego widzieć!
„Przelana krew”, druga część Llanto Ignacio Sáncheza Mejíasa (1935).
-
3
Jeśli umrę, / zostaw balkon otwarty.
„Pożegnanie” w pieśniach (1927).
-
4
Narodziny zajmie dużo czasu, jeśli się narodzi, / Andaluzyjczyk tak czysty, tak bogaty w przygody.
Zamknięcie Llanto – Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
5
Kordoba. / Daleko i samotnie.
„Pieśń jeźdźca” w Pieśniach (1927).
-
6
Zielony, kocham cię zielony. / Zielony wiatr. Zielone gałęzie.
Początek „romansu somnambulistycznego” w Balladach cygańskich (1928).
-
7
O piątej po południu.
Refren „Pieprz i śmierć” w Llanto Ignacio Sáncheza Mejíasa (1935).
-
8
Księżyc przyszedł do kuźni / ze swoją tuberozową krzątaniną.
„Romans księżyca, księżyca”, wiersz otwierający Cygana Romancero (1928).
-
9
Cisza, powiedziałem! Cisza!
Rozkazy Bernardy dla córek w Domu Bernardy Alby (1936).
-
10
Świt Nowego Jorku ma / cztery kolumny mułu.
„The Aurora” w „Poet in New York” (opublikowanym w 1940 r.).
-
11
Najstraszniejszym ze wszystkich uczuć jest uczucie martwej nadziei.
Doña Rosita, panienka (1935).
-
12
Teatr to poezja, która opuszcza księgę i staje się człowiekiem.
Z wywiadu z 1936 roku na temat jego idei teatru.
Jak uporządkowany jest ten ranking? Według głosów obywateli: każde ▲ dodaje punkt, a każde ▼ odejmuje jeden. Każdy może oddać głos i dodać to, czego mu brakuje.
Czy czegoś brakuje?
Komentarze (9)
«A las cinco de la tarde», se me pone la piel de gallina.
Faltan cosas de Bodas de sangre y de Yerma, no todo es poesía.
Lo de «Si muero, dejad el balcón abierto» es precioso.
Córdoba, lejana y sola... qué belleza.
En el instituto nos hicieron aprender el Romance sonámbulo de memoria, aún me acuerdo.
Bonita selección.
«Verde que te quiero verde», la sabe toda España.
Lorca es el poeta más grande de nuestra lengua, y lo mataron.
El Llanto por Ignacio Sánchez Mejías me pone los pelos de punta.