Najsłynniejsze wersety Odyseusza Elitisa (wraz z ich zbiorem)
Top 3 według 37 głosów od osób: Wraz z pierwszą kroplą deszczu lato zginęło. · Smutek staje się piękny, bo tak wyglądamy. · Ostatnia podróż jest taka sama jak pierwsza.. (Zaktualizowano 19 lis 2022.)
Od „szalonego granatu” „Orientacji” po „Axion Esti” i „Maria Nefeli”: znane wszystkim wiersze laureata Nagrody Nobla Odyseusza Elytisa (1911–1996), wraz ze zbiorem i rokiem.
Przetłumaczone automatycznie (oryginał w Ελληνικά). Zobacz oryginał
Najlepsze 14
-
1
Wraz z pierwszą kroplą deszczu lato zginęło.
Ze zbioru „Orientacje” (1940).
-
2
Smutek staje się piękny, bo tak wyglądamy.
Ze zbioru "Maria Nefeli" (1978).
-
3
Ostatnia podróż jest taka sama jak pierwsza.
Ze zbioru „Pierwsze słońce” (1943).
-
4
Ten świat mały i duży!
Ze zbioru „To Axion Esti” (1959).
-
5
Czy to szalony granat walczący z zachmurzeniem świata?
Ze zbioru „Orientacje” (1940).
-
6
Mój język otrzymał grecki; / biedny dom na piaskach Homera.
Ze zbioru „To Axion Esti” (1959).
-
7
Żadna fala nie trzyma w piersi złości.
Ze zbioru „Orientacje” (1940).
-
8
Tylko ten, kto walczy z ciemnością w sobie, będzie miał pojutrze swój udział w słońcu.
Ze zbioru „To Axion Esti” (1959).
-
9
To co kocham rodzi się nieustannie. Wszystko, co kocham, jest na początku wszystkiego.
Ze zbioru „Pierwsze słońce” (1943).
-
10
To, co zachowasz w świetle błyskawicy, będzie trwać w epoce.
Ze zbioru „To Axion Esti” (1959).
-
11
Mój Boże, ile błękitu wydajesz, żebyśmy Cię nie widzieli!
Ze zbioru "Maria Nefeli" (1978).
-
12
To wspaniała rzecz, człowieku, po prostu o tym pomyśleć.
Ze zbioru „Ta Heterothali” (1974).
-
13
Morze nie może się mylić.
Ze zbioru "Maria Nefeli" (1978).
-
14
Pierś młodej kobiety jest już artykułem przyszłej Konstytucji.
Ze zbioru Trzy wiersze z flagą szansy (1982).
Jak uporządkowany jest ten ranking? Według głosów obywateli: każde ▲ dodaje punkt, a każde ▼ odejmuje jeden. Każdy może oddać głos i dodać to, czego mu brakuje.
Czy czegoś brakuje?
Komentarze (1)
«Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική» με τη μουσική του Θεοδωράκη... ανατριχίλα κάθε φορά. Το «Θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται» το έχω γράψει στον τοίχο του δωματίου μου.