บทกวีที่โด่งดังที่สุดของ Yoon Dong-ju (พร้อมกับชื่อบทกวี)
3 อันดับแรกตามคะแนนโหวต 11 จากผู้คน: พวกเขาบอกว่าชีวิตนั้นยากที่จะมีชีวิตอยู่ / และน่าเสียดายที่บทกวีเขียนได้ง่ายขนาดนี้ · ฉันมองดูท้องฟ้าจนวันตาย / หวังว่าจะไม่รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย / แม้แต่ลมที่ปลิวไสว / ฉันทนทุกข์ทรมาน · ท้องฟ้าที่ฤดูกาลผ่านไป / เต็มไปด้วยฤดูใบไม้ร่วง (อัปเดต 14 พ.ค. 2565)
จาก “เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าจนวันตาย” ใน “อารัมภบท” สู่ “ค่ำคืนนับดาว” “กวีนิพนธ์เขียนอย่างง่ายดาย” และ “ภาพเหมือนตนเอง” ยุน ดงจู ซึ่งเสียชีวิตเมื่ออายุ 27 ปีในเรือนจำฟุกุโอกะเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2488 ข้อความที่ตีพิมพ์ในคอลเลคชันบทกวีมรณกรรมของเขา 『Sky, Wind, Stars and Poetry』 (1948)
แปลอัตโนมัติ (ต้นฉบับเป็นภาษา 한국어) ดูต้นฉบับ
ยอดนิยม 14
-
1
พวกเขาบอกว่าชีวิตนั้นยากที่จะมีชีวิตอยู่ / และน่าเสียดายที่บทกวีเขียนได้ง่ายขนาดนี้
กวีนิพนธ์ 〈กวีนิพนธ์เขียนได้อย่างง่ายดาย〉, 1942
-
2
ฉันมองดูท้องฟ้าจนวันตาย / หวังว่าจะไม่รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย / แม้แต่ลมที่ปลิวไสว / ฉันทนทุกข์ทรมาน
กวีนิพนธ์ 〈คำนำ〉, 1941.
-
3
ท้องฟ้าที่ฤดูกาลผ่านไป / เต็มไปด้วยฤดูใบไม้ร่วง
บทกวี 〈ดวงดาวนับคืน〉, 1941
-
4
ความทรงจำในดาวดวงเดียว / รักในดาวดวงเดียว / ความเหงาในดาวดวงเดียว / ความปรารถนาในดาวดวงเดียว / กวีนิพนธ์ในดาวดวงเดียว / แม่, แม่ในดาวดวงเดียว,
บทกวี 〈ดวงดาวนับคืน〉, 1941
-
5
ฉันยื่นมือเล็กๆ ออกมา / จับมือครั้งแรกที่ถือทั้งน้ำตาและปลอบใจ
กวีนิพนธ์ 〈กวีนิพนธ์เขียนได้อย่างง่ายดาย〉, 1942
-
6
ใบหน้าของฉันที่เหลืออยู่ในกระจกทองแดงขึ้นสนิมสีน้ำเงิน / เป็นของที่ระลึกของราชวงศ์บางราชวงศ์ / ฉันสงสัยว่า Idazi จะถูกสาปด้วยหรือไม่
บทกวี 〈คำสารภาพ〉, 1942.
-
7
อย่างไรก็ตาม เมื่อฤดูหนาวผ่านไปและฤดูใบไม้ผลิมายังโลกของฉัน / เหมือนหญ้าสีเขียวเบ่งบานบนหลุมศพ / เนินเขาที่ฝังชื่อของฉัน / ก็จะมีหญ้าเขียวชอุ่มเหมือนคำอวดอ้าง
บทกวี 〈ดวงดาวนับคืน〉, 1941
-
8
คืนนี้ดวงดาวพลิ้วไหวตามสายลมอีกครั้ง
กวีนิพนธ์ 〈คำนำ〉, 1941.
-
9
ในบ่อน้ำ พระจันทร์สว่าง เมฆลอย ท้องฟ้ากว้าง ลมสีฟ้าพัด และถึงฤดูใบไม้ร่วง /และมีผู้ชายคนหนึ่ง.
บทกวี 〈ภาพเหมือนตนเอง〉, 1939
-
10
ฉันไปเมื่อวานและฉันก็จะไปวันนี้ด้วย / เส้นทางของฉันเส้นทางใหม่
บทกวี 〈ถนนใหม่〉, 1938.
-
11
ฉันมีชีวิตอยู่เพียงเพราะ / ฉันตามหาสิ่งที่หายไป
บทกวี 〈ถนน〉.
-
12
ในคืนที่ฉันกลับบ้าน กระดูกสีขาวของฉันติดตามฉันและนอนลงในห้องหนึ่ง
บทกวี 〈อีกหนึ่งบ้านเกิด〉, 1941
-
13
ด้วยใจที่ร้องถึงดวงดาว / ฉันต้องรักทุกสิ่งที่กำลังจะตาย / และเดินบนเส้นทางที่มอบให้ฉัน /
กวีนิพนธ์ 〈คำนำ〉, 1941.
-
14
ฝนยามค่ำคืนกระซิบอยู่นอกหน้าต่าง / ห้องหกชอพเป็นบ้านของคนอื่น
กวีนิพนธ์ 〈กวีนิพนธ์เขียนได้อย่างง่ายดาย〉, 1942
การจัดอันดับนี้เรียงลำดับอย่างไร? จากการโหวตของผู้คน: แต่ละ ▲ เพิ่มหนึ่งคะแนน และแต่ละ ▼ จะเอาไปหนึ่งคะแนน ใครๆ ก็สามารถโหวตและเพิ่มสิ่งที่ขาดหายไปได้
มีอะไรหายไปหรือเปล่า?
ความคิดเห็น (0)
เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรก!