Najbardziej zapamiętane wersety Miguela Hernándeza (wraz z jego wierszem)
Top 3 według 34 głosów od osób: Że musimy porozmawiać o wielu rzeczach, /bratnia dusza, kolego. · Wiatry z miasta niosą mnie, / wiatry z miasta ciągną mnie. · Za wolność krwawię, walczę, żyję.. (Zaktualizowano 21 lis 2020.)
„Towarzysz duszy, towarzyszu”, „W kołysce głodu było moje dziecko” i „Wiatry miasta unoszą mnie”: najczęściej recytowane wersety Miguela Hernándeza, od Elegi po Ramóna Sijé i Błyskawicę, która nie ustaje, po Kołysanki cebuli pisane w więzieniu, każdy ze swoim wierszem.
Przetłumaczone automatycznie (oryginał w Español). Zobacz oryginał
Najlepsze 13
-
1
Że musimy porozmawiać o wielu rzeczach, /bratnia dusza, kolego.
„Elegia dla Ramóna Sijé” w Promieniu, który nie przestaje (1936).
-
2
Wiatry z miasta niosą mnie, / wiatry z miasta ciągną mnie.
„Wiatry miasta niosą mnie” w „Wiatrze miasta” (1937).
-
3
Za wolność krwawię, walczę, żyję.
„Ranny” w „Człowieku prześladuje” (1939).
-
4
Od serca przechodzę do swoich spraw.
„Elegia dla Ramóna Sijé” w Promieniu, który nie przestaje (1936).
-
5
Powrócisz do mojego ogrodu i mojego drzewa figowego: / wzdłuż wysokiego rusztowania z kwiatów / Twoja ulowa dusza będzie ptakami.
„Elegia dla Ramóna Sijé” w Promieniu, który nie przestaje (1936).
-
6
W kolebce głodu / moje dziecko było. / Z krwią cebuli / karmiła piersią.
„Kołysanki cebulowe” (1939), napisane w więzieniu.
-
7
Przybył z trzema ranami: /miłości, /śmierci, /życia.
„Przybył z trzema ranami” w Śpiewniku i balladach nieobecności (1938-1941).
-
8
Jestem wysoki, patrząc na palmy, / niegrzeczny, bo mieszkam wśród gór...
„Gwizdek afirmacji na wsi”, w Błyskawicy, która nie ustaje (1936).
-
9
Pomalowane, nie puste: / mój dom jest pomalowany / na kolor wielkich / namiętności i nieszczęść.
„Ostatnia piosenka” w The Man Stalks (1939).
-
10
Kilka drinków to życie / a jeden drink to śmierć.
„Siedząc na umarłych”, w Viento del pueblo (1937).
-
11
Smutne wojny / jeśli towarzystwo nie jest miłością.
„Smutne wojny”, w Śpiewniku i balladach nieobecności (1938-1941).
-
12
Ciemno od żalu, prawie ciemno, / bo smutek rozmazuje się, gdy wybucha, / gdzie mnie nie ma, nie ma człowieka bardziej zasmuconego niż jakikolwiek inny.
„Cień ze smutkiem, prawie ciemny” w Promieniu, który nie ustaje (1936).
-
13
Śmiej się tak bardzo / że w mojej duszy, gdy Cię słyszę / wypełnia przestrzeń.
„Kołysanki cebulowe” (1939), napisane w więzieniu.
Jak uporządkowany jest ten ranking? Według głosów obywateli: każde ▲ dodaje punkt, a każde ▼ odejmuje jeden. Każdy może oddać głos i dodać to, czego mu brakuje.
Czy czegoś brakuje?
Komentarze (0)
Nie ma jeszcze żadnych komentarzy. Bądź pierwszy!