Die bekendste verse en frases van Federico García Lorca
Die top 3 volgens 90 stemme van mense: Die huil begin / van die kitaar. · Ek wil dit nie sien nie! · As ek sterf, / laat die balkon oop.. (Opgedateer 20 Jul. 2019.)
Lorca se verse wat die helfte van die wêreld uit die kop ken, van die Sigeunerballades tot Die Huis van Bernarda Alba, elkeen met sy eie boek of werk.
Outomaties vertaal (oorspronklik in Español). Sien die oorspronklike
Top 12
-
1
Die huil begin / van die kitaar.
"Die kitaar", in Poema del cante jondo (1931).
-
2
Ek wil dit nie sien nie!
"The Spilled Blood", tweede deel van Llanto deur Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
3
As ek sterf, / laat die balkon oop.
"Vaarwel", in Liedere (1927).
-
4
Dit sal lank neem om gebore te word, as dit gebore word, / 'n Andalusiër so helder, so ryk aan avontuur.
Die afsluiting van Llanto deur Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
5
Cordova. / Ver weg en alleen.
"Ruiterliedjie", in Songs (1927).
-
6
Groen, ek is lief vir jou groen. / Wind groen. Groen takke.
Begin van die "Somnambulist Romance", in die Gypsy Ballads (1928).
-
7
Om vyfuur die middag.
Die refrein van "The fuck and the death", in Llanto deur Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
8
Die maan het na die smee gekom / met haar tuberose gewoel.
"Romance of the moon, moon", die gedig wat die Romancero gypsy open (1928).
-
9
Stilte, het ek gesê! Stilte!
Bernarda se bevele aan haar dogters, in The House of Bernarda Alba (1936).
-
10
Die aanbreek van New York het / vier kolomme slik.
"The Aurora", in Poet in New York (gepubliseer in 1940).
-
11
Die verskriklikste van alle gevoelens is die gevoel van dooie hoop.
Doña Rosita die vrygesel (1935).
-
12
Teater is poësie wat die boek verlaat en mens word.
Uit 'n onderhoud in 1936 oor sy idee van teater.
Hoe word hierdie rangorde georden? Deur mense se stemme: elke ▲ voeg 'n punt by en elke ▼ neem een weg. Enigeen kan stem en byvoeg wat ontbreek.
Ontbreek iets?
Opmerkings (9)
Meld aan om kommentaar te lewer
«A las cinco de la tarde», se me pone la piel de gallina.
Faltan cosas de Bodas de sangre y de Yerma, no todo es poesía.
Lo de «Si muero, dejad el balcón abierto» es precioso.
Córdoba, lejana y sola... qué belleza.
En el instituto nos hicieron aprender el Romance sonámbulo de memoria, aún me acuerdo.
Bonita selección.
«Verde que te quiero verde», la sabe toda España.
Lorca es el poeta más grande de nuestra lengua, y lo mataron.
El Llanto por Ignacio Sánchez Mejías me pone los pelos de punta.