Οι πιο απομνημονευμένοι στίχοι του Miguel Hernández (με το ποίημά του)
Οι κορυφαίοι 3 σύμφωνα με 34 ψήφους από άτομα: Ότι πρέπει να μιλήσουμε για πολλά πράγματα, / αδελφή ψυχή, σύντροφος. · Άνεμοι από την πόλη με κουβαλούν, / άνεμοι από την πόλη με σέρνουν. · Για την ελευθερία αιμορραγώ, παλεύω, ζω.. (Ενημερώθηκε 21 Νοε 2020.)
«Σύντροφος της ψυχής, σύντροφος», «Στο λίκνο της πείνας ήταν το παιδί μου» και «Οι άνεμοι της πόλης με παρασύρουν»: οι στίχοι του Miguel Hernández που απαγγέλλονται περισσότερο, από την Ελεγεία στον Ramón Sijé και τον κεραυνό που δεν σταματά στα Νανουρίσματα του κρεμμυδιού γραμμένο στη φυλακή, ο καθένας με το ποίημά του.
Αυτόματη μετάφραση (πρωτότυπο στο Español). Δείτε το πρωτότυπο
Κορυφαία 13
-
1
Ότι πρέπει να μιλήσουμε για πολλά πράγματα, / αδελφή ψυχή, σύντροφος.
«Ελεγεία για τον Ramón Sijé», στο The Ray That Doesn't Cease (1936).
-
2
Άνεμοι από την πόλη με κουβαλούν, / άνεμοι από την πόλη με σέρνουν.
«Winds of the town me κουβαλάνε», στο Wind of the town (1937).
-
3
Για την ελευθερία αιμορραγώ, παλεύω, ζω.
«Ο πληγωμένος», στο The man stalks (1939).
-
4
Πηγαίνω από την καρδιά μου στις υποθέσεις μου.
«Ελεγεία για τον Ramón Sijé», στο The Ray That Doesn't Cease (1936).
-
5
Θα επιστρέψεις στον κήπο μου και στη συκιά μου: / κατά μήκος της ψηλής σκαλωσιάς των λουλουδιών / η ψυχή της κυψέλης σου θα πουλί.
«Ελεγεία για τον Ramón Sijé», στο The Ray That Doesn't Cease (1936).
-
6
Στο λίκνο της πείνας / το παιδί μου ήταν. / Με αίμα κρεμμυδιού / θήλασε.
«Κρεμμύδια νανουρίσματα» (1939), γραμμένο στη φυλακή.
-
7
Έφτασε με τρεις πληγές: / αυτή της αγάπης / αυτή του θανάτου / αυτή της ζωής.
«Έφτασε με τρεις πληγές», στο Songbook και μπαλάντες απουσιών (1938-1941).
-
8
Είμαι ψηλός από το να κοιτάω τους φοίνικες, / αγενής από τη ζωή με τα βουνά...
«Σφύριγμα επιβεβαίωσης στο χωριό», στο Η αστραπή που δεν σταματά (1936).
-
9
Βαμμένο, όχι άδειο: / το σπίτι μου είναι βαμμένο / το χρώμα των μεγάλων / παθών και συμφορών.
«Τελευταίο τραγούδι», στο The Man Stalks (1939).
-
10
Πολλά ποτά είναι ζωή / και ένα μόνο ποτό είναι θάνατος.
«Καθισμένοι στους νεκρούς», στο Viento del pueblo (1937).
-
11
Θλιβεροί πόλεμοι / αν η παρέα δεν είναι αγάπη.
«Θλιμμένοι πόλεμοι», στο Songbook και μπαλάντες απουσιών (1938-1941).
-
12
Σκοτεινό από τη θλίψη, σχεδόν σκοτεινό, / γιατί η θλίψη μουντζουρώνει όταν εκρήγνυται, / όπου δεν είμαι, δεν υπάρχει άνθρωπος πιο θλιμμένος από κανέναν.
«Σκιά με θλίψη, σχεδόν σκοτεινή», στο Η ακτίνα που δεν παύει (1936).
-
13
Γέλα τόσο πολύ / που στην ψυχή μου όταν σε ακούω / γεμίζει τον χώρο.
«Κρεμμύδια νανουρίσματα» (1939), γραμμένο στη φυλακή.
Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.
Λείπει κάτι;
Σχόλια (0)
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνε ο πρώτος!