Οι πιο διάσημοι στίχοι του Eugenio Montale (με ποίηση)
Οι κορυφαίοι 3 σύμφωνα με 26 ψήφους από άτομα: Ακούστε με, ο ποιητής βραβευθέντες / κινούνται μόνο ανάμεσα σε φυτά / με ελάχιστα χρησιμοποιημένα ονόματα. · Συχνά έχω συναντήσει τον πόνο της ζωής: / ήταν το πνιγμένο γάργαρο ρυάκι, / ήταν το κουλούρι του ξεραμένου / φύλλου, ήταν το πεσμένο άλογο. · Αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να σας πούμε σήμερα / τι δεν είμαστε, τι δεν θέλουμε.. (Ενημερώθηκε 20 Ιουν 2024.)
«Έχω συναντήσει συχνά τον πόνο της ζωής», «Μόνο σήμερα μπορούμε να σου πούμε: τι δεν είμαστε, τι δεν θέλουμε» και «Κατέβηκα, δίνοντάς σου το χέρι μου, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο σκαλοπάτια»: οι στίχοι του Eugenio Montale που θυμούνται όλοι, από την Ossi di seppia μέχρι τη Satura, με την ποίηση από την οποία προέρχονται.
Αυτόματη μετάφραση (πρωτότυπο στο Italiano). Δείτε το πρωτότυπο
Κορυφαία 12
-
1
Ακούστε με, ο ποιητής βραβευθέντες / κινούνται μόνο ανάμεσα σε φυτά / με ελάχιστα χρησιμοποιημένα ονόματα.
«Λεμόνια», κόκαλα σουπιάς (1925).
-
2
Συχνά έχω συναντήσει τον πόνο της ζωής: / ήταν το πνιγμένο γάργαρο ρυάκι, / ήταν το κουλούρι του ξεραμένου / φύλλου, ήταν το πεσμένο άλογο.
«Συχνά έχω συναντήσει τον πόνο της ζωής», Σουπιά κόκκαλα (1925).
-
3
Αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να σας πούμε σήμερα / τι δεν είμαστε, τι δεν θέλουμε.
«Μην μας ζητάς να μιλήσουμε», κόκαλα σουπιάς (1925).
-
4
Οι συμπτώσεις, οι επιφυλάξεις, / οι παγίδες, οι περιφρονήσεις όσων πιστεύουν / ότι η πραγματικότητα είναι αυτό που βλέπει κανείς.
«Κατέβηκα δίνοντάς σου το χέρι μου», Satura (1971).
-
5
Ίσως ένα πρωί, περπατώντας μέσα από τον γυάλινο, άνυδρο αέρα, γυρίζοντας, θα δω να γίνεται το θαύμα: / το τίποτα πίσω μου, το κενό πίσω / εμένα.
«Ίσως ένα πρωί πηγαίνοντας», Κοκκαλάκια σουπιάς (1925).
-
6
Η ιδιοφυΐα αφήνει μερικά ίχνη από το πόδι του / σαν τον λαγό στο χιόνι.
«The genius», Satura (1971).
-
7
Είμαι εδώ γιατί έγραψα ποίηση, ένα απολύτως άχρηστο προϊόν, αλλά σχεδόν ποτέ επιβλαβές.
Ομιλία για το Νόμπελ (1975).
-
8
Κατέβηκα, δίνοντάς σου το χέρι μου, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο σκαλοπάτια / και τώρα που δεν είσαι εκεί υπάρχει κενό σε κάθε βήμα.
«Κατέβηκα δίνοντάς σου το χέρι μου», Satura (1971).
-
9
Ευτυχία επιτεύχθηκε, περπατάμε / για εσάς στην αιχμή.
«Η ευτυχία επιτεύχθηκε», κόκαλα σουπιάς (1925).
-
10
Ο πιο αληθινός λόγος ανήκει σε αυτούς που σιωπούν.
«Ξέρω την ώρα», κόκαλα σουπιάς (1925).
-
11
Ένα απροσδόκητο γεγονός / είναι η μόνη ελπίδα.
«Πριν το ταξίδι», Satura (1971).
-
12
Χρειάζονται πάρα πολλές ζωές για να γίνει ένα.
«Το καλοκαίρι», Οι περιστάσεις (1939).
Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.
Λείπει κάτι;
Σχόλια (0)
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Γίνε ο πρώτος!