De beroemdste verzen van Eugenio Montale (met poëzie)
De top 3 volgens 26 stemmen van mensen: Luister naar mij, de gelauwerde dichters / bewegen zich alleen tussen de planten / met weinig gebruikte namen. · Ik ben vaak de pijn van het leven tegengekomen: / het was de gewurgde gorgelende stroom, / het was het opkrullen van het uitgedroogde / blad, het was het gevallen paard. · Dit is het enige dat we je vandaag kunnen vertellen / wat we niet zijn, wat we niet willen.. (Bijgewerkt op 20 jun 2024.)
«Ik ben vaak de pijn van het leven tegengekomen», «Dit is pas vandaag kunnen we je vertellen: wat we niet zijn, wat we niet willen» en «Ik ging naar beneden en gaf je mijn arm, minstens een miljoen trappen»: de verzen van Eugenio Montale die iedereen zich herinnert, van Ossi di seppia tot Satura, met de poëzie waaruit ze voortkomen.
Automatisch vertaald (origineel in Italiano). Zie het origineel
Bovenste 12
-
1
Luister naar mij, de gelauwerde dichters / bewegen zich alleen tussen de planten / met weinig gebruikte namen.
«Citroenen», Inktvisbotten (1925).
-
2
Ik ben vaak de pijn van het leven tegengekomen: / het was de gewurgde gorgelende stroom, / het was het opkrullen van het uitgedroogde / blad, het was het gevallen paard.
«Ik ben vaak de pijn van het leven tegengekomen», Inktvisbotten (1925).
-
3
Dit is het enige dat we je vandaag kunnen vertellen / wat we niet zijn, wat we niet willen.
«Vraag ons niet om te spreken», Inktvisbotten (1925).
-
4
De toevalligheden, de bedenkingen, / de valstrikken, de minachting van degenen die geloven / dat de werkelijkheid is wat je ziet.
«Ik kwam naar beneden en gaf je mijn arm», Satura (1971).
-
5
Misschien zal ik op een ochtend, terwijl ik door de glazige, dorre lucht loop en me omdraai, het wonder zien gebeuren: / het niets achter mij, de leegte achter / mij.
«Misschien op een ochtend gaan», Inktvisbotten (1925).
-
6
Het genie laat enkele sporen van zijn poot achter / zoals de haas in de sneeuw.
«Het genie», Satura (1971).
-
7
Ik ben hier omdat ik poëzie heb geschreven, een absoluut nutteloos product, maar bijna nooit schadelijk.
Nobelprijstoespraak (1975).
-
8
Ik ging naar beneden, gaf je mijn arm, minstens een miljoen trappen / en nu je er niet bent, is er bij elke stap leegte.
«Ik kwam naar beneden en gaf je mijn arm», Satura (1971).
-
9
Geluk bereikt, wij lopen/voor jou op het scherpst van de snede.
«Geluk bereikt», Inktvisbotten (1925).
-
10
De ware reden behoort toe aan degenen die zwijgen.
«Ik ken de tijd», Inktvisbotten (1925).
-
11
Een onverwachte gebeurtenis / is de enige hoop.
«Voor de reis», Satura (1971).
-
12
Het duurt te veel levens om er één te maken.
«De zomer», De gelegenheden (1939).
Hoe is deze rangschikking geordend? Door de stemmen van mensen: elke ▲ voegt een punt toe en elke ▼ haalt er één weg. Iedereen kan stemmen en toevoegen wat er ontbreekt.
Ontbreekt er iets?
Opmerkingen (0)
Nog geen opmerkingen. Wees de eerste!