Οι πιο διάσημοι στίχοι και φράσεις του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Οι κορυφαίοι 3 σύμφωνα με 90 ψήφους από άτομα: Το κλάμα αρχίζει / της κιθάρας. · Δεν θέλω να το δω! · Αν πεθάνω, / αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.. (Ενημερώθηκε 20 Ιουλ 2019.)
Στίχους του Λόρκα που ο μισός κόσμος ξέρει από έξω, από τις τσιγγάνικές μπαλάντες μέχρι το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα, ο καθένας με το δικό του βιβλίο ή έργο.
Αυτόματη μετάφραση (πρωτότυπο στο Español). Δείτε το πρωτότυπο
Κορυφαία 12
-
1
Το κλάμα αρχίζει / της κιθάρας.
«Η κιθάρα», στο Poema del cante jondo (1931).
-
2
Δεν θέλω να το δω!
«The Spilled Blood», δεύτερο μέρος του Llanto του Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
3
Αν πεθάνω, / αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.
«Αποχαιρετισμός», στα Τραγούδια (1927).
-
4
Θα πάρει πολύ καιρό να γεννηθεί, αν γεννηθεί, / ένας Ανδαλουσιανός τόσο καθαρός, τόσο πλούσιος σε περιπέτειες.
Το κλείσιμο του Llanto από τον Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
5
Κόρδοβα. / Μακριά και μόνος.
«Το τραγούδι του καβαλάρη», στο Τραγούδια (1927).
-
6
Πράσινο, σε αγαπώ πράσινο. / Ανεμοπράσινο. Πράσινα κλαδιά.
Αρχή του «Somnambulist Romance», στις Τσιγγάνικες Μπαλάντες (1928).
-
7
Στις πέντε το απόγευμα.
Το ρεφρέν του «The fuck and the death», στο Llanto του Ignacio Sánchez Mejías (1935).
-
8
Ήρθε το φεγγάρι στο σφυρηλάτηση / με τη φασαρία του τουμπερό.
«Ρομάντζο του φεγγαριού, φεγγάρι», το ποίημα που ανοίγει τον Ρομαντσέρο τσιγγάνο (1928).
-
9
Σιωπή, είπα! Σιωπή!
Οι εντολές της Bernarda στις κόρες της, στο The House of Bernarda Alba (1936).
-
10
Η αυγή της Νέας Υόρκης έχει / τέσσερις στήλες λάσπης.
«The Aurora», στο Ποιητής στη Νέα Υόρκη (έκδοση 1940).
-
11
Το πιο τρομερό από όλα τα συναισθήματα είναι η αίσθηση ότι έχεις νεκρή ελπίδα.
Doña Rosita η εργένης (1935).
-
12
Το θέατρο είναι ποίηση που φεύγει από το βιβλίο και γίνεται άνθρωπος.
Από μια συνέντευξη του 1936 για την ιδέα του για το θέατρο.
Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.
Λείπει κάτι;
Σχόλια (9)
«A las cinco de la tarde», se me pone la piel de gallina.
Faltan cosas de Bodas de sangre y de Yerma, no todo es poesía.
Lo de «Si muero, dejad el balcón abierto» es precioso.
Córdoba, lejana y sola... qué belleza.
En el instituto nos hicieron aprender el Romance sonámbulo de memoria, aún me acuerdo.
Bonita selección.
«Verde que te quiero verde», la sabe toda España.
Lorca es el poeta más grande de nuestra lengua, y lo mataron.
El Llanto por Ignacio Sánchez Mejías me pone los pelos de punta.