Οι πιο διάσημες φράσεις της Hannah Arendt
Οι κορυφαίοι 3 σύμφωνα με 39 ψήφους από άτομα: Η τρομερή, απερίγραπτη και αδιανόητη κοινοτοπία του κακού. · Το πρόβλημα με τον Άιχμαν ήταν ακριβώς ότι πολλοί ήταν σαν αυτόν και ότι δεν ήταν ούτε διεστραμμένοι ούτε σαδιστές, αλλά τρομερά και τρομακτικά φυσιολογικοί. · Η ουσία της ολοκληρωτικής κυβέρνησης, και ίσως όλης της γραφειοκρατίας, είναι να μετατρέπει τους άνδρες σε λειτουργούς και απλά γρανάζια.. (Ενημερώθηκε 15 Απρ 2021.)
Η κοινοτοπία του κακού, το ιδανικό υποκείμενο του ολοκληρωτισμού και ο επαναστάτης που γίνεται συντηρητικός την επόμενη μέρα: οι πιο αναφερόμενες φράσεις της Hannah Arendt, από το The Origins of Totalitarianism, το Eichmann in Jerusalem και το The Life of the Spirit.
Αυτόματη μετάφραση (πρωτότυπο στο Español). Δείτε το πρωτότυπο
Κορυφαία 12
-
1
Η τρομερή, απερίγραπτη και αδιανόητη κοινοτοπία του κακού.
Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ (1963), για τα τελευταία λόγια του Άιχμαν.
-
2
Το πρόβλημα με τον Άιχμαν ήταν ακριβώς ότι πολλοί ήταν σαν αυτόν και ότι δεν ήταν ούτε διεστραμμένοι ούτε σαδιστές, αλλά τρομερά και τρομακτικά φυσιολογικοί.
Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ (1963), επίλογος.
-
3
Η ουσία της ολοκληρωτικής κυβέρνησης, και ίσως όλης της γραφειοκρατίας, είναι να μετατρέπει τους άνδρες σε λειτουργούς και απλά γρανάζια.
Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ (1963).
-
4
Μόλις ένα έγκλημα εμφανιστεί για πρώτη φορά, είναι πιο πιθανό να εμφανιστεί ξανά από ό,τι ήταν η πρώτη του εμφάνιση.
Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ (1963), επίλογος.
-
5
Τα πολιτικά ζητήματα είναι πολύ σοβαρά για να αφεθούν στους πολιτικούς.
Men in Dark Times (1968).
-
6
Δεν μπόρεσε να πει ούτε μια φράση που να μην ήταν κλισέ.
Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ (1963), κεφάλαιο III, για τον Άιχμαν.
-
7
Το ιδανικό υποκείμενο του ολοκληρωτισμού δεν είναι ο ναζί ή ο πεπεισμένος κομμουνιστής, αλλά μάλλον κάποιος που δεν κάνει πλέον διάκριση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.
Οι καταβολές του ολοκληρωτισμού (1951).
-
8
Η θλιβερή αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα κακά γίνονται από ανθρώπους που ποτέ δεν αποφάσισαν να είναι καλοί ή κακοί.
Η ζωή του πνεύματος (1978), «Σκέφτομαι».
-
9
Ο πιο ριζοσπαστικός επαναστάτης θα γίνει συντηρητικός την επομένη της επανάστασης.
The New Yorker, 12 Σεπτεμβρίου 1970.
-
10
Κάτω από τρομακτικές συνθήκες, οι περισσότεροι άνθρωποι υποτάσσονται, αλλά κάποιοι όχι.
Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ (1963), κεφάλαιο XIV.
-
11
Η συγχώρεση είναι το κλειδί για τη δράση και την ελευθερία.
Αποδίδεται: συγκεντρώθηκε σε λεξικό παραθέσεων του 1989, χωρίς το ακριβές έργο.
-
12
Η εξουσία και η βία είναι αντίθετα. όπου το ένα κυριαρχεί εντελώς, το άλλο απουσιάζει.
Περί βίας (1970).
Πώς ταξινομείται αυτή η κατάταξη; Με τις ψήφους των ανθρώπων: κάθε ▲ προσθέτει έναν πόντο και κάθε ▼ αφαιρεί έναν. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει και να προσθέσει ό,τι λείπει.
Λείπει κάτι;
Σχόλια (1)
Lo de la banalidad del mal lo leí en la carrera y me cambió la forma de ver las noticias. Muy recomendable Eichmann en Jerusalén, se lee mejor de lo que parece.